“Ik wil vastleggen hoe de wereld plotseling op z’n kop staat en hoe wij daarmee omgaan.”

Mijn naam is Jasper Dolman, 28 jaar oud en ik woon al bijna anderhalf jaar samen met mijn vriendin Kati in Utrecht. In juni begin ik aan het derde jaar van een traineeship bij RINO Zuid, een opleidingsinstituut voor psychologen en pedagogen in Eindhoven. Ik sta op dit moment op een kruispunt in mijn leven: ik moet gaan beslissen wat ik op het gebied van werk wil gaan doen. Mijn universitaire studies Bestuurskunde en Arbeid, zorg en participatie hebben mij vooralsnog te weinig richting gegeven.

Voor het eerst sinds 7 jaar voel ik plotseling de bijna onbedwingbare behoefte om te schrijven over de unieke situatie waar ik mij in bevind. Eind februari 2013 werd ik opgenomen in een kliniek vanwege psychische problematiek. Op dat moment was ik net manisch geworden, al wist ik dat zelf nog niet. In mijn eerste week in de kliniek barstte ik van de energie en liep over van het zelfvertrouwen, wat meteen meerdere conflicten tot gevolg had. De enige manier om met waarschijnlijk de meest intense week van mijn leven om te gaan was schrijven: deels uit noodzaak, deels omdat ik ervan overtuigd was dat ik een boek zou gaan uitbrengen. Ik was me ervan bewust dat ik me als cliënt in een psychiatrische kliniek in een positie bevond, waar veel mensen nooit terecht zouden komen. Dat wilde ik vastleggen. En waarom zou het geen boek kunnen worden?

Dit moment, ruim 7 jaar later, voelt vergelijkbaar. We staan aan de vooravond van een wereldwijde ramp als gevolg van het coronavirus en ik wil vastleggen hoe wij dit gaan beleven, hoe dit ons leven zoals we dit kennen gaat beïnvloeden. Corona is aan en heeft ons in haar greep. Daarom wil ik vanaf dit moment, voorlopig elke dag, een corona dagboek bijhouden: een verzameling van het meest actuele en opmerkelijke binnenlandse en buitenlandse nieuws, persoonlijke verhalen en verhalen van anderen.

 

Volg me op