Het nieuwe normaal

Maandag 18 april 2020

De quarantaine duurt nu vijf weken. Ik werk alweer vijf weken thuis. Vanaf het moment dat ik begon met schrijven, op 12 maart, stond ons leven plotseling op zijn kop. De maatregelen volgden zich in rap tempo op. Ik verwachtte eigenlijk elke dag een nieuwe wending, een nieuwe situatie waar wij ons weer toe moesten verhouden. Inmiddels is de situatie al een tijd stabiel. De intelligente lockdown en de anderhalve metersamenleving zijn de nieuwe realiteit. Ik ben er eigenlijk al wel aan gewend, aan het nieuwe normaal. De coronacijfers stabiliseren in Nederland, de maatregelen lijken te werken. We moeten zo door blijven gaan en vooral niet te snel weer ons normale leven gaan leiden.

Eigenlijk is het jammer dat alles altijd went, als het even duurt. Als je op vakantie gaat en je komt binnen in je hotel of ander verblijf, heb je vaak een wow-gevoel. Het uitzicht is nog mooier dan je had verwacht en het bed ligt heerlijk. Na één of twee dagen is dat ‘gewoon’ de nieuwe realiteit geworden. Soms moet je er bewust bij stilstaan om te beseffen dat het niet normaal is. Dan geniet je er veel meer van. Sommige dingen zouden nooit normaal moeten worden, en toch gebeurt het.

Vanaf het moment dat bekend werd dat alle evenementen werden afgelast, de scholen en de horeca sloten en ons werd verzocht zoveel mogelijk binnen te blijven, kwamen wij als Nederlanders in een surrealistische situatie terecht. Enerzijds was het heel eng. We wisten niet hoe snel het virus om zich heen zou grijpen en wat de overheid voor maatregelen zou nemen. Het aantal besmettingen en doden en Nederland liep razendsnel op. En niet alleen in Nederland, in heel Europa. Anderzijds was het ook een hele interessante periode, waarin veel creativiteit werd gevraagd van ons en waarin meer verbondenheid met elkaar leek te ontstaan.  Overal in Nederland werd in no time een gigantische digitaliseringsslag gemaakt. Onder normale omstandigheden had dit nooit gekund, omdat de mens van nature toch conservatief is en niet graag dingen doet die hij/zij nog niet weet of kan. Nu moest het wel, er was geen andere optie.

En het lukte, ook bij RINO Zuid. Ik heb eerder beschreven dat er een soort energie los leek te komen bij mij en mijn collega’s om de fysieke lessen digitaal te kunnen aanbieden. Dit stimuleerde mij enorm om ook mijn bijdrage te leveren. Het was ook niet erg dat er dingen fout gingen, want het was al veel beter dan niks. Inmiddels merk ik dat ook deze situatie genormaliseerd is. De chaos van de eerste weken is voorbij en de structuur is terug. Er wordt inmiddels niet meer gekeken naar wat er vandaag eigenlijk al gebeurd had moeten zijn maar er kan vooruit worden gekeken en gepland. De nieuwe werkverdeling is duidelijk, de vaste werkoverleggen vinden inmiddels digitaal plaats. In feite is de werksituatie van de tijd dat we nog naar ons kantoor in Eindhoven gingen, weer terug. Dit is eigenlijk heel positief en ook zeker bewonderenswaardig dat we dit voor elkaar hebben gekregen. Maar ik vond die chaos veel leuker. Iedereen deed eigenlijk maar wat, maar er werd heel veel gecommuniceerd en het werkte. Het kostte heel veel energie maar het leverde ook heel veel op. Nu is de rust en regelmaat terug en plotseling vind ik het thuiswerken en stuk moeilijker. Ik ben nu voor mijn gevoel weer het ‘reguliere’ werk aan het doen en dat is een stuk minder spannend dan de situatie van een paar weken geleden. De dagen duren plotseling langer en er wordt nu ook minder gecommuniceerd onderling. Dat is ook minder nodig, want we hebben het op de rit.

Zoveel andere dingen zijn ook zo vanzelfsprekend geworden, terwijl ze dat helemaal niet zijn. Vandaag besefte ik tijdens mijn dagelijkse wandeling met Kati (ook al zoiets wat inmiddels niet meer weg te denken is uit onze dagstructuur) dat ik al bijna een maand Kanaleneiland niet meer uit ben geweest. Op 23 maart ging ik illegaal naar de kapper en haalde ik een voorraad medicatie op bij de apotheek. Ik weet nog dat ik toen zei: “nu hoef ik in feite behalve voor boodschappen niet meer te deur uit.” Het leek mij namelijk zeer waarschijnlijk dat we in lockdown zouden gaan, de niet-intelligentie versie. Ik zou ook eigenlijk niet weten wat ik buiten Kanaleneiland zou moeten doen. Als ik naar het centrum van Utrecht zou fietsen, wat ga ik daar dan doen? Veel is dicht. Wel zou ik met eigen ogen een leeg Hoog Catherijne willen aanschouwen. Laat ik dat binnenkort eens gaan doen.

Op 12 maart, de dag dat ik begon met schrijven, was ik voor het laatst buiten Utrecht. Toen ging ik nog naar mijn werk toe terwijl ik verkouden was. Hoe bizar klikt dat nu, ruim een maand later? Ik vraag me af wanneer ik weer naar mijn werk toe kan. Ik sluit het niet uit dat Rutte en de Jonge dinsdag gaan aankondigen dat de scholen op korte termijn in beperkte mate weer open kunnen. Ze zullen waarschijnlijk gaan starten met het basisonderwijs, om zo ook de mensen met jonge kinderen te kunnen ontlasten. Het is niet ondenkbaar dat tussen nu en anderhalve maand organisaties die de anderhalve meter afstand kunnen organiseren, weer open kunnen. RINO Zuid zou hier ook onder kunnen vallen. Met docenten en deelnemers erbij wordt het veel te vol, maar met bijvoorbeeld de helft van het personeel zou het moeten kunnen. Mijn vraag is vooral: wanneer kan ik weer met het openbaar vervoer? Als een groot deel van Nederland weer naar hun werk kan, zullen ook de bussen en de treinen weer volstromen en daar kun je nooit die afstand waarborgen. Het kan daarom nog best wel even duren voordat ik weer naar Eindhoven kan, en überhaupt Utrecht uit kan.

Je went ook snel aan de dingen die nu niet meer kunnen, en daarmee wordt het denk ik ook heel gek wanneer dat wel weer kan. De eerste keer weer naar de bioscoop, naar het restaurant en naar het café. De eerste keer weer een feest of verjaardag waarbij je met veel mensen bij elkaar bent. Ik kan me er niks bij voorstellen en ik verwacht eerlijk gezegd ook niet dat dit in 2020 nog gaat gebeuren. Hetzelfde geldt voor grote evenementen. In veel situaties kun je die anderhalve meter afstand waarborgen, maar niet als ik met heel veel mensen bij elkaar bent. Toch is de Tour de France op dit moment verplaatst naar eind augustus, twee maanden later dan de originele planning. Zou dat kunnen? Ik hoop het, maar als het niet lukt is het ook goed.

Bizar eigenlijk hè? Als je mij twee maanden geleden had gevraagd: zou je het volhouden minimaal een halfjaar zonder topsport op tv, zonder feestjes, zonder culturele uitjes, zonder je vrienden en familie te kunnen zien en zonder zelfs maar Kanaleneiland uit te komen? Ik had 100% nee gezegd. Vaak is het jammer dat dingen normaal worden, maar in deze coronasituatie is het een vorm van weerkracht, van om kunnen gaan met een idiote situatie.

Het nieuwe normaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *