Werk is thuis

Donderdag 2 april 2020

Mijn intentie was om het in dit dagboek juist niet alleen maar over mezelf te hebben. Het moet een weergave zijn van hoe het leven er in deze coronatijd uitziet, maar niet alleen maar vanuit mijn perspectief. Dat zou teveel een herhaling van zetten zijn in vergelijking met mijn therapie-dagboek. Vandaag merk ik echter dat het mij niet lukt om het over iets anders te hebben dan mezelf. Waar ik gisteren nog heel positief was over deze periode (voor mezelf dan), heb ik vandaag een slechte dag. Ik voel de hele week al de vermoeidheid opbouwen, ik slaap minder goed en lang dan de afgelopen weken en mijn humeur wordt er niet beter op.

Ik probeer te bedenken waar het door komt en denk dat het vooral met mijn werk te maken heeft. Er moet op dit moment heel veel gebeuren. Alle lessen die eerst fysiek werden gegeven, moeten nu deels via Zoom en deels via online activiteiten worden aangeboden, die wij als medewerkers van RINO Zuid moeten bouwen. Ik merk dat ik het leuk vind om te zoeken naar creatieve oplossingen en daarbij veel te overleggen met collega’s en docenten. Heeft geeft mij energie om te merken dat mezelf hiermee nuttig kan maken, en krijg ook (meer dan normaal) te horen dat dit gewaardeerd wordt. Tegelijkertijd voel ik me ook heel verantwoordelijk en vind ik het belangrijk om hard te werken. Ik moet uitkijken dat ik mezelf niet voorbij loop. Op kantoor zit ik echt niet de hele dag geconcentreerd achter mijn computer. Met collega’s met wie je in een ruimte zit maak je sowieso af en toe een praatje, net zoals bij het koffieapparaat en rondom overleggen. Vaak ga ik zelf ook een rondje lopen of cola halen bij de frontoffice. Ik denk eerlijk gezegd dat hier misschien wel 1 tot 2 uur op een dag een opgaan.

Hier thuis heb ik die afleiding niet. Ik praat af en toe met Kati, maar dit is ook beperkt en we zijn ook regelmatig in andere ruimtes. Ik werk hier voor mijn gevoel veel harder en geconcentreerder. Waar de overleggen bij RINO Zuid vaak ook gezellig en informeel zijn, zijn de overleggen nu via Zoom veel efficiënter en serieuzer en het is een vermoeiende manier van communiceren. Bij RINO Zuid gingen we altijd een half uur wandelen in de pauze. Nu moet ik mezelf echt dwingen om een kwartiertje of twintig minuten naar buiten te gaan, en dan ben ik eigenlijk nog met werk bezig. Ik heb in de eerste thuiswerkweek al de hele dag gewerkt op mijn vrije dag en werk nu vaak ook nog wat langer door dan half 6. Ik ben alsnog veel eerder ‘thuis’ dan toen ik nog vanuit Eindhoven moest komen. Maar waar de treinrit altijd een goede gelegenheid was om om te schakelen van werk naar privé, merk ik dat dit nu af en toe teveel door elkaar gaat lopen. Werk is thuis en thuis is werk.

Het wandelen na het eten met Kati is normaal gesproken een fijne manier om de dag af te sluiten en nog wat beweging mee te pakken. Vandaag voelt het meer als een ‘moetje’ en hoop ik dat het zo snel mogelijk voorbij is. Er is ook weer een koude wind en ik heb behoorlijke hoofdpijn. Kati denkt dat ik te weinig beweeg en te weinig buiten kom. De werkweek zit er nu gelukkig op maar volgende week wil ik hier bewuster mee bezig zijn, en ook rustmomenten inplannen. Ik moet me niet over te kop gaan werken.

Werk is thuis

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *