Aanpassen

Maandag 10 augustus 2020

Het is stralend zomerweer. Op het strand in Scheveningen lig ik te bakken in de zon en speelt corona even geen rol, totdat er een vliegtuig voorbij vliegt met de tekst “Houd 1.5 meter afstand”’. Oja. De besmettingscijfers stijgen alweer een paar weken en voor mijn gevoel houdt niemand in Nederland meer afstand. Onvermijdelijk gaat dat op een gegeven moment weer leiden tot meer maatregelen. Het frustreert me dat ik niet weet hoe de komende tijd eruit gaat zien. Ik heb het altijd moeilijk gevonden om niet te weten waar ik aan toe ben. Een bepaalde vastigheid en regelmaat in mijn leven is belangrijk voor mij. Ik heb een vangnet nodig: iets of iemand waar ik op terug kan vallen. Het geeft mij een fijn gevoel als ik weet dat iets geregeld is en ik kom liever niet voor onverwachte verassingen te staan. In mijn eentje de wereld rondreizen met een backpack zou om die reden niks voor mij zijn. Elke dag is het weer de vraag waar je zal slapen, wie je tegen zal komen en waar je de volgende dag heen zal gaan. Het is precies deze onzekerheid die veel mensen juist aanspreekt. Zij noemen het geen onzekerheid, maar vrijheid. Niks plannen en maar zien waar het schip strandt. Pluk de dag, joie de vivre! Het klinkt tegenstrijdig, maar ook dit spreekt mij aan. Naast die behoefte om te weten waar ik aan toe ben, hou ik diep van binnen ook van avontuur en verassing. Structuur en regelmaat zorgen voor stabiliteit maar het avontuur is een voortdurende verleiding.

Vaak heb ik het gevoel dat mensen of heel gestructureerd zijn of heel avontuurlijk. Het is het verschil tussen de mensen die een vakantie, nog voordat ze vertrekken, al van A tot Z gepland hebben en de mensen die met de camper vertrekken en nog geen idee hebben waar ze uit zullen komen. Dit is natuurlijk heel zwart-wit gedacht en ik weet dat er een enorm grijs gebied tussen zit. Ergens in dat grijze gebied zit ik ook. Ik boek van tevoren de vliegtickets en het verblijf, maar ga pas op de plaats van bestemming bekijken wat ik wil gaan doen. Voor mij is dat de perfecte balans tussen enerzijds de zekerheid hebben van reis en verblijf, maar het laat nog genoeg ruimte over voor avontuur en keuzes in het moment. Ik wil af en toe de grenzen van mijn comfortzone opzoeken, zodat ik mezelf blijf uitdagen en ontwikkelen, maar zonder teveel in het diepe te hoeven springen. Een vakantie boeken zit er overigens op korte termijn niet in vrees ik.

Het meest recente voorbeeld waarbij mijn behoefte om te weten waar ik aan toe ben zwaar op de proef werd gesteld was in september 2015. Ik was net begonnen aan het tweede jaar van mijn HBO studie Psychomotorische Therapie aan de HAN in Nijmegen, dat traditiegetrouw wordt ingeluid met het zogenoemde ´Dynamica life´. Wat dat is? Dat wist niemand. Het enige wat we wisten is dat we vier dagen weg zouden zijn en dat alles zou draaien om de groepsdynamiek van onze nieuwe klas. Kort van tevoren werd de paklijst bekend gemaakt, met onder andere een matje, slaapzak en wc-rol. Het was in elk geval duidelijk dat we geen luxe konden verwachten.

We arriveerden op maandagochtend op de HAN en moesten daar onze telefoons, portemonnees en horloges inleveren. Vervolgens vertrokken we te voet met onze backpacks. Niemand wist waar we heen zouden gaan. Alles was onbekend. Ik heb geen idee hoe lang we hebben gelopen of hoe ver. Op het begin wist ik natuurlijk nog waar we waren maar mijn besef van richting raakte ik op een gegeven moment ook kwijt. Veel eerder dan ik had gehoopt, kreeg ik last van blaren. Toch had ik al vrij snel de knop omgezet. Het had geen zin om uit alle macht te proberen om de situatie onder controle te krijgen, want de hele bedoeling van Dynamica life was juist om ons te ontregelen. Na, in mijn beleving, een halve dag lopen kwamen we aan op een soort kampeerterrein met tipi´s. We sliepen met de hele klas in een grote tipi. Ik ben heel erg op mijn privacy gesteld, maar het maakte me op dat moment niet uit. Ik was allang blij dat we op een plek waren gekomen, waar we in elk geval tot de volgende ochtend zouden blijven. Er was eindelijk iets om me aan vast te houden. Of toch niet?

Na misschien net een paar uur geslapen te hebben, werd ik wakker toen er iemand met een zaklamp de tipi binnenkwam en ons verzocht om binnen vijf minuten buiten te staan. Er ontstond chaos. Sommige klasgenoten sliepen nog, anderen vroegen zich af of ze dit gedroomd hadden. Wat ging er gebeuren? Ik was de op één na laatste die de tipi verliet (de andere klasgenoot weigerde zijn bed uit de komen). Buiten was het natuurlijk nog pikkedonker, maar er was een cirkel van lichtjes gemaakt waar iedereen omheen stond. In het midden stond de man met de zaklamp. Toen hij vertelde dat hij van de Koninklijke Marine was, wist ik hoe laat het was en zakte de grond onder mijn voeten weg. We moesten onmiddellijk opdrukken en werden gestraft als we niet goed meededen. Vervolgens hadden we tien minuten om al onze spullen in te pakken, want we zouden niet meer terug komen. Dit was het moment dat ik lichtelijk in paniek raakte, omdat ik mijn matje en slaapzak niet in mijn backpack kreeg en ook nog mijn lenzen in moest doen om normaal te kunnen zien.

Net op tijd was ik klaar en moesten we in een lange rij achter onze militair aan rennen. Als er te grote gaten tussen ons vielen, moesten we allemaal opdrukken. We werden totaal ontregeld. De boodschap was duidelijk: elke zekerheid die we dachten te hebben, werd geëlimineerd en tegelijkertijd werd onze groepsdynamiek getest. Zonder ook maar iets te zeggen, rende de militair plotseling vanaf het pad een sloot in. Er werd getwijfeld. Moesten we hem echt volgen? Jazeker. Ik had maar één paar schoenen bij me, met voeten die al vol zaten met blaren. Maar ik had geen keuze en ging de sloot in. Het alternatief was hier alleen in the middle of nowhere achterblijven, zonder telefoon of portemonnee. Ik denk dat we een uur door sloten hebben gelopen, en gek genoeg wende het. Het was gewoon de nieuwe realiteit.

Wat ik op dat moment niet wist is dat we het ergste inmiddels achter de rug hadden. Het meest ontwrichtende deel van Dynamica life zat erop. Na de sloten moesten we in teams uren door een gigantisch bos lopen (ik weet nog steeds niet welk bos), uit de greep van belagers blijven en ongemerkt aan de andere kant van het bos zien te komen. Dit is nog steeds één van de leukste dingen die ik ooit heb gedaan in mijn leven, misschien ook wel omdat ik het, door alles wat er al gebeurd was, zo intens beleefde. Op dat moment genoot ik echt van het avontuur en het onbekende. Zonder enige vorm van navigatie en op jezelf aangewezen zijn. Na nog twee dagen en nachten met heel veel lopen, nog meer blaren en verkapte therapiesessies arriveerden we donderdagmiddag weer op de HAN. Ik was al naar buiten gelopen, toen ik besefte dat ik mijn telefoon nog niet had opgehaald. Het leven zonder luxe en comfort was zo vanzelfsprekend geworden dat ik het niet eens meer miste.

De moraal van dit lange verhaal? We zijn toch flexibeler zijn dan we denken wanneer we plotseling om moeten gaan met omstandigheden die ons volledig uit de comfortzone trekken. De knop gaat om en je verhoudt je tot de nieuwe realiteit. Ditzelfde gebeurde ook in maart toen de coronacrisis uitbrak en we wekenlang in quarantaine moesten. We verloren deels onze vrijheid, mochten dingen die we eerst wel mochten niet meer en de toekomst was onzeker. Maar net zoals mijn klasgenoten en ik tijdens Dynamica Life, paste men zich in maart aan aan de nieuwe situatie, veroorzaakt door corona. Een belangrijke reden dat dit lukte is ook een parallel tussen beide verhalen, namelijk: we stonden er niet alleen voor. Mijn klasgenoten ondergingen exact dezelfde als ik, waardoor we steun aan elkaar hadden en er een gevoel van saamhorigheid ontstond. Hetzelfde gebeurde in maart. We zaten allemaal in dezelfde situatie, keken extra naar elkaar om en bedachten creatieve oplossingen. Zelfs dingen waarvan we altijd dachten er niet zonder te kunnen, zoals een drankje doen op het terras, elkaar een hand geven of dansen op een festival, blijken toch niet essentieel wanneer je hebt geaccepteerd dat het even niet meer kan. Net zoals die telefoon die ik na afloop van Dynamica Life vergeten was. Hoe zouden we ons gaan aanpassen aan de tweede coronagolf?

Aanpassen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *