Het klopt niet

Maandag 27 juli 2020

Steeds meer krijg ik het gevoel dat het niet klopt. Het is vandaag maandag 27 juli 2020. Dat is een feit en rationeel weet ik dat het zo is. Gevoelsmatig wijst echter niks erop dat we ons op dit moment in de laatste week van juli bevinden. Gevoel en ratio gaan niet altijd hand in hand. Denk bijvoorbeeld aan het moment dat je na een periode van hard studeren of werken eindelijk vakantie hebt. Je hoofd weet het, maar je lichaam staat nog in de actie-modus. Na een paar dagen uitslapen en leuke dingen doen komt het vakantiegevoel vanzelf. Je lichaam past zich aan aan de nieuwe situatie. Het is echter lastig om je aan te passen aan een nieuwe situatie, als die nieuwe situatie vol zit met onzekerheden en tegenstrijdigheden. Waaraan pas je je dan precies aan?

Er zijn een aantal factoren die er bij mij voor zorgen dat het seizoen zomer mij ook daadwerkelijk een zomergevoel geeft. Laten we beginnen met het weer. Eind juni schreef ik nog op te zien tegen weer zo’n snikhete zomer. De tropische temperaturen van een jaar geleden zouden overtroffen worden. We zouden geterroriseerd worden door wespen, die tijdens de veel te warme winter niet waren doodgevroren. Al wekenlang is het noodzakelijk om een jas of paraplu mee te nemen, heb ik mijn korte broeken nog nauwelijks aan gehad en heb ik nauwelijks wespen gezien. De mini airco die ik eind juni impulsief had besteld, is tot nu toe nutteloos gebleken. Het is overwegend grijs en de temperaturen komen sporadisch boven de 20 graden uit. Het weer doet kortom eerder denken aan april dan aan eind juli. Beelden die passen bij de maand juli, zoals de wandelaars van de Nijmeegse op de Via Gladiola en de finish van de Tour de France op de Champs Élysées zijn dit jaar niet te zien. Grote films als James Bond en Tenet zijn verschoven. Veel feestjes worden niet gevierd of worden uitgesteld.

En wat waarschijnlijk nog het belangrijkste is voor een zomergevoel: op vakantie gaan. Veel mensen gaan in de zomer op vakantie, of zoals wij de laatste jaren, net na de zomer. Maar wanneer ga je nu op vakantie en waar kan je heen? Het toename van het aantal coronabesmettingen leidt tot snel wisselende situaties. Zo is een bezoekje aan onze zuiderburen in België is momenteel niet erg aantrekkelijk. In de regio Antwerpen is een avondklok ingesteld en geldt nu code oranje. In heel België is het dragen van een mondkapje in openbare gelegenheden verplicht, mogen er maximaal vijf mensen samenkomen en moeten boodschappen alleen worden gedaan. Ook in grote delen van Frankrijk moet er in alle afgesloten publieke ruimtes een mondkapje worden gedragen. Voor een deel van Spanje is het reisadvies inmiddels aangepast naar code oranje. Nederlanders die terugkeren uit Barcelona en omgeving krijgen het advies om twee weken in quarantaine te gaan. Ook in Madrid zijn de maatregelen aangescherpt. Mondkapjes zijn overal verplicht en er mogen niet meer dan tien personen samenkomen. De Marokkaanse regering besloot zondagavond plotseling om acht grote steden, waaronder Casablanca en Marrakesh, te sluiten. Het leidde tot paniek verkeerschaos, waarbij mensen probeerden de steden nog in de komen voordat ze zouden sluiten. Door lokale lockdowns in de Portugese steden Lissabon en Porto werden Nederlandse vakantiegangers verzocht om terug te komen. Vorige week dinsdag gold er plotseling een negatief reisadvies voor heel Kroatië, waar duizenden Nederlanders al op vakantie waren. Geplande vakanties naar Kroatië moesten worden geannuleerd en teruggekeerde vakantiegangers werd geadviseerd twee weken in quarantaine te gaan.

Het is van tevoren niet te voorspellen wanneer een reisadvies van geel naar oranje wordt aangepast. Dit gebeurt op advies van het RIVM, wanneer de coronasituatie in een bepaald land niet onder controle lijkt te zien. Premier Rutte gaf al eerder aan dat de Nederlandse regering niet meer gaat repatriëren. Het is ook mogelijk dat je door lokale maatregelen van een land vast komt te zitten in een hotel. Het maakt op vakantie gaan eigenlijk heel onaantrekkelijk, aangezien je niet weet waar je aan toe bent. De situatie in Kroatië laat zien hoe snel de situatie kan veranderen, en hoe groot vervolgens de consequenties zijn. Wij hadden eigenlijk in oktober naar Bali willen gaan en hebben het onlangs nog gehad over een vakantie naar Santorini, Ibiza of Antalya in het najaar. Ik zou niks liever willen dan een zonvakantie in een warm Zuid-Europees land, maar de ervaring leert dat het juist deze landen zijn waar de risico’s het hoogste zijn. En hoe leuk is zo’n vakantie als je te maken krijgt met strenge maatregelen zoals mondkapjes in het openbaar en met gesloten discotheken?

Het beste alternatief is een vakantie in eigen land en die heb ik net achter de rug. Wij zijn vijf dagen naar Legemeer in Friesland geweest, in een gezellig hotel tussen de Friese meren. De rust, slechts onderbroken door het geloei van koeien, doet een mens goed. Na het maandenlange thuiswerken is het heerlijk om lekker te wandelen en te fietsen door het Friese landschap. Het valt me wederom op dat Friesen zo relaxt zijn, geen haast lijken te hebben en je gedag zeggen. Er was weinig wat deed denken aan corona en dat gaf rust. Het scheelt natuurlijk dat er in Friesland zoveel ruimte is, dat afstand houden geen probleem is. Het contrast met Schoorl, waar wij afgelopen weekend waren vanwege de verjaardag van mijn moeder, is groot. Niet alleen zijn de mensen onvriendelijker, ook lijkt corona een grotere rol van betekenis te spelen. Bij het avondeten en ontbijt is het steeds erg ingewikkeld dat we met een gezelschap van drie verschillende huishoudens zijn. Er mogen maximaal twee mensen per uur in het behoorlijke grote sauna en zwembad complex en bij de Jumbo wordt gecontroleerd dat maar één persoon per gezelschap naar binnen gaat.

Nadat de coronasituatie in Nederland lange tijd stabiel was, neemt ook hier het aantal besmettingen met de dag toe. Ook het aantal ziekenhuisopnames en het reproductiegetal stijgen. Minister Grapperhaus riep al op dat we ons beter aan de regels moeten houden. Ik vind het in elk geval geruststellend dat er vanuit de regering nu wordt erkend dat de maatregelen niet meer nageleefd worden. Het is daarom zeker niet ondenkbaar dat ook in Nederland bepaalde versoepelingen moeten worden teruggedraaid. Als dat gebeurt, vrees ik dat de klap veel harder aan gaat komen dan in maart. Toen was het op een bepaalde manier ook spannend en interessant. Nu zou het ronduit rampzalig zijn als bijvoorbeeld de cafés weer moeten sluiten of als we, net als in meerdere Europese landen, overal mondkapjes moeten gaan dragen. Veel Nederlanders zijn al klaar met de huidige situatie waarin we eigenlijk bijna al onze vrijheden weer terug hebben. Het is echter naïef om te denken dat Nederland de dans gaat ontspringen.

Het is gek hoe snel je perspectief kan veranderen. Op het moment dat we onze trip naar Friesland boekten, hadden we geen idee of het door kon gaan. We wisten niet eens of we er konden komen, aangezien we nog geen gebruik van het openbaar vervoer konden maken. We mogen nu eigenlijk blij zijn dat we in elk geval in eigen land op vakantie kunnen, dat er weer door het land kunnen reizen en dat we, als de zon zich laat zien, weer op het terras kunnen zitten. Toch overheerst op dit moment vooral wat er niet kan en het gevoel dat het niet klopt. Ik denk dat het hem juist zit in dit wankele evenwicht tussen mogelijkheden en onmogelijkheden. Wat vandaag kan, kan morgen mogelijk niet meer. Op het moment dat er steeds meer mogelijk is, gaat dat normaal voelen en gaan we dingen die nog niet kunnen irriteren. En de voorbeelden uit het buitenland laten zien dat, als het aantal besmettingen toeneemt, de vrijheden die we nu hebben zomaar weer ingetrokken kunnen worden. Deze onzekerheid begin ik erg vermoeiend te vinden merk ik. Ik wil weten waar ik aan toe ben, zelfs wanneer dat betekent dat dit mijn mogelijkheden beperkt.

Toen ik eind 2012 plotseling depressief werd, vond ik het moeilijkste dat ik niet wist waar ik aan toe was en dat het onduidelijk was of en wanneer het beter zou worden. In februari 2013 ging ik in therapie en voelde ik dat ik de stijgende lijn te pakken had en dat het alleen maar beter kon worden. En dat was ook zo. Natuurlijk heb je altijd ups en downs in het leven, maar ik heb nooit meer een terugval gehad. De depressie was de periode in maart toen ziekenhuizen in Europa volstroomden met coronapatiënten en overal lockdowns werden ingevoerd. De maanden daarna waren de therapie. We leerden omgaan met de maatregelen en kregen het virus onder controle. Daarna gingen we echter weer doen waar we zin in hadden, zonder dat er een vaccin was. Daardoor krijgt het coronavirus de kans om weer toe te slaan, waar mijn psychische problemen tot op de dag van vandaag nooit meer konden zorgen voor een terugval. De eerste therapie is niet goed genoeg aangeslagen. Is een tweede therapie nodig of kan de noodzakelijk lijkende medicatie uitkomst bieden?

Het klopt niet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *