R.I.P. Café Lenthe

Zaterdag 18 juli 2020

Het coronavirus heeft al heel veel slachtoffers gemaakt. Veel dingen ga je vaak pas echt waarderen op het moment dat ze er niet meer zijn. Je voelt pas het gemis als je weet dat er geen vervolg meer gaat komen. Mij bekruipt een gevoel van nostalgie wanneer ik lees dat café Lenthe mede dankzij de coronacrisis failliet is. Vanaf het moment dat het dispuut Insignis werd opgericht in 2013, was café Lenthe onze stamkroeg. Een typisch bruin café in het centrum van Nijmegen waar een combinatie van bier en rooklucht je tegemoet kwam wanneer je naar binnen ging. Café Lenthe was jarenlang het decor voor de dispuutsavonden van Insignis, waarbij een ontelbaar aantal biertjes en shotjes werden genuttigd. Naarmate de jaren verstreken werden onze levens steeds minder studentikoos. We begonnen aan onze masters, gingen werken en ruilden één voor één Nijmegen in voor de Randstad. Totdat ik eind 2018 naar Utrecht verhuisde, heb ik mijn verjaardag altijd nog bij café Lenthe gevierd en het bleef onze vaste uitvalsbasis wanneer we elk jaar tijdens de Vierdaagsefeesten weer met een groot deel van de groep in Nijmegen waren. De ontvangst door John en Marion, de café-eigenaren, bleef al die tijd even hartelijk en vertrouwd. Het leek hen niet uit te maken hoe lang we er niet meer geweest waren. Het was steeds meteen weer als vanouds, maar dat is nu verleden tijd. Jochem beschreef het mooi: “Bizar dat alle mooie tijden nu herinneringen zijn. Dat je het gewoon niet meer even kunt herbeleven.” Ik hecht me niet zo snel aan mensen of dingen maar het doet me wel pijn om te weten dat, wanneer de Vierdaagse volgend jaar weer kan plaatsvinden, een biertje bij Café Lenthe er dan niet meer bij zal zijn. Het welkome gevoel dat je ergens binnen kan lopen, en er als vanzelfsprekend een biertje op de bar klaarstaat, is uniek. Het is nog onduidelijk wat John en Marion hierna gaan doen, en of ze wellicht over een tijdje een nieuw café gaan beginnen. Ik hoop van wel. Namens heel Insignis: John en Marion, bedankt voor de mooie tijd!

Naast de overduidelijke impact van het coronavirus op de gezondheid van mensen en op de economie, wordt er ook steeds meer bekend over de psychische gevolgen. Op het moment dat in maart de eerste maatregelen werden ingesteld, werd blijkbaar niet alleen wc-papier gehamsterd maar ook antidepressiva. Uit een onderzoek van het Trimbos-instituut bleek eerder al dat 40% van mensen met ernstige psychische problemen in de periode tussen half maart en half mei meer last van klachten had dan normaal gesproken het geval was. Mensen hadden met name zorgen over hun toekomst en de toekomst en die van Nederland. Opvallend was dat mensen die leden aan psychoses juist minder last hadden van klachten, vanwege een vermindering van prikkels en (sociale stress). Een hoogleraar cognitieve psychologie aan de Universiteit Utrecht Stefan van der Stigchel schrijft dat de coronacrisis veel ingrijpender is dan we tot nu toe beseffen. Doordat we veel te lang op adrenaline hebben gedraaid, zijn we mentaal uitgeput en daar moet het brein nu van herstellen. Van der Stigchel noemt dat het vele multitasken, improviseren en zorgen maken van de afgelopen maanden veel energie hebben gekost. Daar komt nog bij dat door het thuiswerken twee werelden die eerder gescheiden waren plotseling in elkaar gingen overlopen. De batterij is leeg en moet eerst worden opgeladen. Dat maakt dat rust nemen belangrijker is dan ooit. In een column in het NRC beschrijft Japke-d Bouma dat zij deze coronamoeheid ervaart en honderden lezers herkennen zich hierin.

Ik herken me er ook in. Al weken slaap ik slecht. In slaap vallen is geen probleem maar ik word vaak vroeg wakker en kan dan niet meer slapen. Doordeweeks is dat niet erg maar ook in het weekend lukt het me niet om slaap in te halen. Ook merk ik dat mijn energieniveau laag is en dat ik het lastig vind om in actie te komen. Het voelt inderdaad als een soort lege batterij. Het is feitelijk gezien ook een half jaar geleden dat ik vakantie had. Toen had ik twee weken kerstvakantie. Normaal gesproken heb ik in april of mei nog wel een week, maar dat vond ik vanwege alle maatregelen zonde. Het aanpassen aan een nieuwe situatie en het improviseren heeft zeker energie gekost, maar ook opgeleverd. Nu ik weer twee dagen naar kantoor ga en mijn weekenden weer vol zitten, merk ik hoeveel energie dat onbewust kost. Toch ben ik ook heel blij dat ik weer mensen kan zien en weer dingen kan ondernemen. De ideale situatie bestaat wat dat betreft niet en het zal voor mij altijd zoeken blijven naar de juiste balans tussen dingen ondernemen en rust. De afgelopen week liep ik wel echt op mijn tandvlees, en de twee weken vakantie die ik nu heb komen daarom als een geschenk uit de hemel. Morgen gaan Kati en ik vijf dagen naar Friesland, naar hotel de IJsvogel in Legemeer. Het is een hotel ergens in the middle of nowhere, met een zwembad, sauna en tennisbaan. Meer heb ik eigenlijk niet nodig.

Wat mij wel opvalt is dat er zo weinig mensen ziek lijken te zijn. Het is nu natuurlijk geen griepseizoen, maar je hoort altijd wel dat mensen ziek zijn. Ook op mijn werk zie ik veel minder ziekmeldingen dan normaal. Zou het zo zijn dat mensen door de maatregelen minder ziek worden? Het houden van afstand, het vaker wassen van je handen en het gebrek aan fysiek contact zouden ertoe moeten leiden dat bacteriën en virussen minder snel van de ene persoon op de ander zouden moeten overspringen. Wat ook zou kunnen is dat mensen door het thuiswerken beter en langer slapen, meer rust hebben waardoor hun afweersysteem beter bestand is tegen virussen. Het valt mij bijvoorbeeld ook op dat je mensen opvallend weinig hoort hoesten, niezen of snotteren. En is dat echt zo, of heeft dat ermee te maken dat het niet meer sociaal gewenst is om dat te doen? Mensen die hoesten worden meteen argwanend aangekeken. Als je in de trein met een mondkapje op moet niezen, wil je dat uit alle macht voorkomen. Bovendien beperk je jezelf heel erg als je ‘openlijk’ verkouden bent, want dan kan je nergens meer naartoe. Als je verkouden bent moet je thuisblijven en je laten testen op corona.

Dus zijn mensen echt minder ziek of is het minder zichtbaar? Ik denk een combinatie van beide. Hoe dan ook is het heel interessant om te onderzoeken wat we uit deze periode kunnen meenemen in de toekomst als het gaat om het beperken van ziekte. Als bijvoorbeeld het niet schudden van houden en niet kussen maken dat mensen gezonder zijn, waarom zouden we dat dan niet zo laten? Ik vind het persoonlijk een fijn gevoel om handgel te gebruiken en dat wordt nu overal aangeboden. Als nu blijkt dat dit daadwerkelijk de verspreiding van virussen voorkomt, dan kunnen we dat toch blijven doen? Dit zijn geen ingrijpende maatregelen en kunnen volgens mij zelfs heel normaal worden naarmate we eraan gewend raken. Als ik echter zie hoe makkelijk mensen elkaar alweer handen geven en knuffelen, vrees ik dat dit een utopie zal blijven.

R.I.P. Café Lenthe

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *