Genoegen nemen met minder

Maandag 15 juni 2020

Dit weekend zapte ik toevallig langs het programma Paranormal Caught on Camera, waarbij wordt geprobeerd om onverklaarbare fenomenen in beeld te brengen en te verklaren. Zo is er een camerabeeld te zien met het ogenschijnlijke silhouet van een vrouw. Twee mannen in hetzelfde shot lopen meermaals door haar heen en raken haar aan maar lijken haar niet te zien. Ze schrikken wanneer ze de opname achteraf terugzien. Het deed mij denken aan de huidige coronasituatie. Het virus lijkt verdwenen te zijn, ondanks dat je weet dat dat niet zo is. Het is echter soms nodig om vanuit een ander perspectief te kijken, om te zien dat het er nog steeds is en dat we uit moeten kijken.

Het is inmiddels drie maanden geleden dat we begonnen met thuiswerken, dat de scholen en de horeca sloten en dat alle evenementen werden afgelast. De periode daarna stond in het teken van het leren omgaan met die nieuwe situatie en ons erbij neerleggen dat het leven met name in en rondom onze woningen zou plaatsvinden. We moesten accepteren dat veel dingen waar we ons op verheugden niet door zouden kunnen gaan. Het plannen van vakanties werd uitgesteld en reeds geboekte vakanties werden waar mogelijk geannuleerd. Zelfs het zien van familie en vrienden werd ontmoedigd, waardoor gelegenheden die bij uitstek met anderen gevierd worden, zoals Pasen en Koningsdag, thuis gevierd moesten worden. We zagen collega´s, vrienden en familie via beeldbellen en ontdekten dat dit uitkomst bood, hoewel we het in toenemende mate begonnen te missen om elkaar face-to-face te zien en elkaar een hand, knuffel of kus te kunnen geven. Sinds woensdagavond 6 mei is er veel veranderd. Toen kondigde premier Rutte in een persconferentie aan dat er vanaf 1 juni maatregelen versoepeld gingen worden. Ik weet nog dat ik op dat moment vraagtekens had of dat niet te vroeg was. Inmiddels zijn we bijna anderhalve maand verder en zien de coronacijfers in Nederland er nog altijd positief uit. Inmiddels is duidelijk worden dat de drukke dagen rondom Hemelvaart, de heropening van de basisscholen en het hervatten van de contactberoepen geen effect hebben gehad op de verspreiding van het coronavirus in Nederland.  Waar het eerst voortdurend ging over wat er niet door kon gaan of niet mogelijk was, gaat het nu over wat er wél door kan gaan en wél mogelijk is. We kunnen weer vooruit kijken en er is weer perspectief. Plannen die eerder al uitgegumd waren, kunnen nu weer met potlood opgeschreven worden. We hebben geen zekerheid maar voorzichtig optimistisch over de toekomst mogen we best zijn.

Vrijdagmiddag rond 16:00 vertrekken Kati en ik op de fiets naar een Landal De Reeuwijkse plassen, in de buurt van Gouda. Op het moment dat wij dit weekend weg boekten, wilden wij in elk geval de optie hebben om met de fiets te gaan, zodat we niet met het openbaar vervoer zouden hoeven. Ondanks de onheilspellende weeromstandigheden wagen we het erop om te gaan fietsen. We doen er minder dan twee uur over en slechts het laatste stukje regent het een beetje. Het park is klein en het ‘huisje aan het water’ is in realiteit een huisje aan de brandnetels, met daarachter water. Het mag de pret niet drukken want wij zijn al heel blij dat we er tussenuit zijn, weg van ons appartement en weg van Utrecht. Het geeft een gevoel van vrijheid om zo in de natuur te zijn, op een plek waar we nog niet eerder geweest zijn. We hebben gereserveerd bij het restaurant op het park. We moeten onze handen wassen, de gezondheidsvragen met ‘nee’ beantwoorden en worden vervolgens naar ons tafeltje begeleid. De tafeltjes staan allemaal keurig uit elkaar. Het eten en drinken wordt wel voor ons neergezet, waarbij er geen afstand kan worden gehouden. Hetzelfde viel ons ook al open toen we eerder die week voor het eerst uit eten gingen bij Op Roose. Ook daar moesten we reserveren, onze handen wassen en de gezondheidsvragen beantwoorden maar werd bij het reserveren aan de tafel geen afstand gehouden. Ik moet zeggen dat ik het prima vind op deze manier. Er worden verschillende maatregelen genomen tegen het coronavirus, maar het gaat niet ten koste van de ervaring. Eerder die week ging ik voor een lunch naar Coffeemania. Daar moest je aan de bar bestellen en werden mijn broodje en drinken op de hoek van de tafel neergezet. Coronatechnisch is dat natuurlijk beter, maar ik merkte dat het me onrustig maakte. In het restaurant in het Landal park vergeten we onder het genot van wat alcoholische drankjes bijna dat er zoiets als corona bestaat.

Zaterdag gaan we zwemmen. De kleedhokjes en douches zijn niet toegankelijk, waardoor we in onze zwemkleding naar het zwembad lopen. Bij de receptiemedewerker moet de deur voor ons openmaken en we krijgen een plastic nummertje, om te zorgen dat er niet teveel mensen binnen zijn. Daarna fietsen naar Gouda. Het is een bijna tropische dag, 27 graden. In het centrum van Gouda is het ongelofelijk druk. Net zoals in Utrecht staan overal borden, tegels en lijnen om aan te geven waar je mag lopen. Ook hier wordt dit slechts gedeeltelijk opgevolgd. Een verkeersregelaar die een vrouw vertelt dat ze tegen de stroom in loopt, wordt compleet genegeerd. Qua architectuur is Gouda een mooie stad maar over het volk wat daar rondloopt ben ik minder te spreken. We besluiten de zon en de drukte even te ontlopen en iets anders te doen wat we al lang niet meer gedaan hadden: naar de bioscoop. We moeten online te tickets kopen en mogen pas een kwartier voordat de film start de bioscoop betreden. Ook hier moeten we onze handen wassen en worden onze tickets door een medewerker achter plexiglas gescand. Met een indrukwekkend aantal gekleurde lijnen is aangegeven hoe je moet lopen om bij de zalen, de bars en de toiletten moet komen. Het is zo ingewikkeld dat ik me eerlijk gezegd afvraag of mensen dit gaan begrijpen, maar duidelijk is wel dat ze er in deze bioscoop alles aan doen om de anderhalve meter afstand te faciliteren. Vandaag is dit allemaal totaal niet nodig aangezien wij letterlijk de enige bezoekers in het hele pand zijn, waardoor wij ook alleen in de zaal zitten. De film is vermakelijk en de popcorn smaakt weer als vanouds.

We doen boodschappen in de Jumbo van het park.  Een kassamedewerker spreekt ons erop aan dat we allebei een winkelwagentje moeten pakken.  In Utrecht moest dit ook even, aan het begin van de coronaperiode, maar bij de Jumbo was een mandje altijd voldoende. Deze Jumbo pakt het zeer serieus aan want overal in de winkel staat met pijlen aangegeven hoe je mag lopen. Zo mag je gangpaden maar vanaf één kant in. Het maakt boodschappen doen best complex op die manier en ik merk dat het me irriteert. Er zit maar 30km tussen deze Jumbo en die in Utrecht en toch is het een wereld van verschil. De volgende dag fietsen we weer terug naar Utrecht en om de supermarkt deze keer te vermijden, eten we bij een gezellig restaurantje onderweg. Het was een geslaagde fietsvakantie, eenvoudig maar precies wat we nodig hadden na maanden thuiszitten.

Vakanties in eigen land zijn populairder dan ooit, maar ook voor vakanties over de grens gelden steeds minder beperkingen. Van de volgende landen is het reisadvies inmiddels van oranje naar geel gegaan, wat betekent dat vakantiereizen mogelijk is, met inachtneming van de risico’s: België, Luxemburg, Duitsland, Frankrijk, Monaco, Liechtenstein, Zwitserland, Italië, Portugal, Bulgarije, Kroatië, Polen, Tsjechië, Litouwen, Letland, IJsland en Estland. De verwachting is dat hier binnenkort nog landen als Spanje en Oostenrijk aan worden toegevoegd. Ik kan me voorstellen dat je, als je een vakantie hebt geboekt naar één van deze landen, erheen gaat. De overheid geeft in feite groen licht om naar één van deze landen te reizen, ook als het geen noodzakelijke reis is. Waarschijnlijk worden er in deze landen vergelijkbare maatregelen genomen als hier en zijn de besmettingsrisico’s even groot of vergelijkbaar met Nederland. Landen als Zweden en Rusland, waar het virus nog niet onder controle is, staan hier bijvoorbeeld niet tussen. Een vakantie buiten Europa lijkt nog niet tot de mogelijkheden te behoren maar anders zou Nieuw-Zeeland een goed idee zijn. Daar is namelijk vorige week de laatste persoon die besmet was met het coronavirus genezen verklaard en hadden er al langere tijd geen nieuwe besmettingen meer plaatsgevonden. Premier Jacinda Ardern heeft Nieuw-Zeeland daarom coronavrij verklaard en heeft de laatste nog geldende restricties opgeheven.

Waar het coronavirus in Europa onder controle lijkt zijn, laait het in andere delen van de wereld op. In Zuid- en Midden-Amerikaanse landen als Brazilië, Mexico, Chili, Ecuador, Peru en Guatemala verspreid het virus zich snel. Brazilië is natuurlijk al vaker voorbij gekomen als het land waar president Bolsonaro het coronavirus niet zo serieus nam. De gevolgen daarvan worden nu pijnlijk duidelijk. Er zijn in Brazilië inmiddels al meer mensen overleden dan in Groot-Brittannië, het Europese land met de meeste coronadoden. In de grootste Braziliaanse stad Sao Paulo zijn zoveel sterfgevallen, dat de gemeente van plan is om op begraafplaatsen doden op te graven om plek te maken voor coronaslachtoffers. Braziliaanse activisten hebben, uit onvrede over de corona-aanpak van de regering, meer dan 100 graven op het strand van Rio de Janeiro gegraven met daarbij kruizen om de ruim 40.000 overleden coronaslachtoffers te herdenken. In Mexico is een recordaantal besmettingen gemeld. Inmiddels zijn 129.184 Mexicanen besmet met het coronavirus en steeg het dodental met 708 naar 15.357. De WHO meldt dat dat het coronavirus zich ook steeds sneller door Afrika verspreid. Vooral Zuid-Afrika is zwaar getroffen. Ruim 75% van de besmettingen en sterfgevallen werden daar gemeld. De beschikbaarheid van testapparatuur is het grootste probleem in Afrika.

Azië was het eerste continent waar het coronavirus toesloeg, en tevens het continent waar het virus het snelst onder controle leek. Ik zeg ‘leek’ want in India werd gisteren een recordaantal nieuwe besmettingen geregistreerd en werden er voor de vijfde dag op rij meer dan 300 sterfgevallen gemeld. In China gingen de alarmbellen rinkelen toen 79 nieuwe besmettingen werden gemeld: de grootste toename sinds februari. Een groot deel van deze besmettingen wordt gelinkt aan de Xinfadi versmarkt in de hoofdstad Peking. 200.00 bezoekers aan deze grootste markt van Azië werden gescreend en Peking ging weer gedeeltelijk in lockdown. In de Japanse hoofdstad Tokio werden 47 nieuwe besmettingen bevestigd, de grootste toename sinds de lockdown eind mei werd opgeheven. Tenslotte meldde Iran, één van de eerste landen dat door het coronavirus werd getroffen, voor het eerst in twee maanden tijd weer meer dan 100 doden.

Moeten we ons hier zorgen over maken? Deze Aziatische landen lopen tenslotte iets op ons voor en zien, nadat er nauwelijks meer nieuwe besmettingen en sterfgevallen werden gemeld, nu weer een toename. Ik denk dat het logisch is dat het coronavirus weer om zich heen grijpt nadat alle maatregelen worden versoepeld. Waarschijnlijk gaan we dit patroon ook in Europa zien, zeker nadat mensen weer van land naar land gaan reizen. Het belangrijkste is dat het aantal besmettingen beheersbaar blijft en dat het niet leidt tot de inmiddels bevreesde tweede golf. Dit alles geeft wat mij betreft het verwarrende van de huidige situatie aan. Enerzijds lijkt het virus verdwenen en kunnen we weer steeds meer gaan doen. Anderzijds hangt het virus nog altijd in de lucht, en moeten we ervoor zorgen dat het niet teveel ruimte krijgt om de samenleving weer te gaan ontwrichten. We kunnen weer als vanouds naar de bioscoop, maar de gekleurde pijlen op de grond en de desinfecterende gel geven aan dat we nog niet toe zijn aan het onbezorgde leven zoals we dat kenden. Daarvoor zal er waarschijnlijk toch eerst een vaccin moeten komen.

Genoegen nemen met minder

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *