Thuiswerken en klappen

Dinsdag 17 maart 2020

Vandaag is de eerste officiële dag waarop de medewerkers van RINO Zuid, op vijf na, mogen thuiswerken. Toch wel een (Leer)ijkpunt. Ik kan om 8 uur de wekker zetten (ruim een uur later), kan nog even blijven liggen en rustig gaan douchen en ontbijten. En nog lukt het makkelijk om om 9 uur achter mijn laptop te zitten. Mijn Fitbit geeft al twee dagen aan dat ik ongeveer anderhalf uur langer slaap dan normaal op een werkdag. Dat komt omdat ik wel op de normale tijd gaat slapen. Het is wel gek om mijn woonkamer in te lopen, waar Kati al is begonnen met werken, en dan meteen aan het werk te gaan. De afstand tussen mijn bed en mijn ‘kantoor’ is opeens nog maar een paar meter, waar het normaal 60km is met bus, trein en fiets. Ik merk dat ik nog zoekende ben in wat ik kan doen. Er worden nog plannen gemaakt over hoe we de fysieke lessen online kunnen aanbieden. Ook mis ik het contact met collega’s. Normaal ga ik op een dag eens in de zoveel tijd een rondje lopen, om koffie te halen of om te praten of overleggen met collega’s. Maar ik denk dat ik hier mijn weg wel in ga vinden. Ik heb waarschijnlijk een betere thuiswerkplek dan veel andere mensen.

Vanuit de politiek is er ondertussen veel kritiek op de uitspraken van Rutte over de groepsimmuniteit. Dit zou helemaal niet bewezen zijn en daarom een erg risicovolle strategie. Virologen lijken elkaar hierin ook voortdurend tegen te spreken, wat zorgt voor verwarring. Voorlopig heb ik een goed gevoel bij Rutte, het kabinet en de deskundigen door wie zij zich laten informeren.  Ik vertrouw er dus op dat de juiste maatregelen worden genomen en de juiste strategie wordt gekozen.

Je ziet dat er veel initiatieven ontstaan om te kunnen dealen met alle ellende. In Spanje geeft een fitnessinstructeur een training op een binnenplaats en bewoners kunnen op hun balkon meedoen. Dit omdat zij binnen moeten blijven en zo toch te kunnen sporten. In Italië gaan mensen vanuit hun huizen gezamenlijk zingen. In meerdere andere landen gaan mensen spontaan klappen voor alle zorgmedewerkers. Nederland volgt dat voorbeeld. Ik ga met Kati na het eten wandelen. Dit hebben wij eigenlijk nog nooit gedaan. Het is eigenlijk heerlijk weer en we lopen langs het water. Ik besef me dat we het echt getroffen hebben met de plek waar we wonen, ook zeker in deze tijd. Als we terug lopen over de brug, beginnen mensen vanuit hun huizen/complexen te klappen. Het voelt onwerkelijk. Van alle kanten klinkt het geklap. Wij klappen mee, terwijl we richting ons huis lopen. Een fietser komt klappend langsgefietst. Dit is een ontzettend moeilijke en onzekere tijd, maar juist als de nood het hoogste is, ontstaan er wel van dit soort mooie dingen. Natuurlijk ontstaat er ook egoïsme, zoals het hamsteren in de supermarkten. Er zijn altijd mensen die als eerste in de reddingsboot springen en het zinkende schip verlaten, maar er zijn ook mensen die juist in zo’n situatie ook oog hebben voor anderen en elkaar helpen.

Op Instagram zagen wij een bericht van Op Roose, het restaurant dat sinds kort is geopend in Kanaleneiland, waarin de mogelijkheid bieden om lunch en avondeten te bestellen. Zij kunnen het zich niet veroorloven om gesloten te blijven, en proberen op deze manier als ‘Op Roose to go’ alsnog hun producten te verkopen. Wij bestellen een broodje entrecote, een maaltijdsalade met tonijn en twee koffie. We krijgen een berichtje terug dat we het morgen om 1 uur kunnen komen ophalen. Door dit soort kleine dingen kunnen we elkaar helpen en dat voelt goed.  

Thuiswerken en klappen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *