Thuissituatie

Maandag 30 maart 2020

Ik heb het gevoel dat de situatie langzaam aan het stabiliseren is. Dat merk ik aan verschillende dingen. Zo heb ik zelf inmiddels, samen met Kati, een nieuw dagritme gevonden. De wekker gaat om 8 uur, ik zit om 9 uur achter mijn laptop. Rond 1 uur ga ik, als het uitkomt, even naar buiten of boodschappen doen. Om half 6 ben ik klaar, gaat Kati koken en rond 6 uur eten we. Dan kijken we ongeveer een uurtje naar nieuws over corona, waarna we een vast rondje om het kanaal gaan wandelen. Daarna kijken we nog wat tv en spelen Crash. Mijn afsluiter van de dag is het schrijven van deze stukjes, om tenslotte rond 11 uur te gaan slapen. Op mijn werk merk ik ook dat de crisissituatie begint te normaliseren. In de eerste thuiswerkweek was het vooral met kunst en vliegwerk zoveel mogelijk voor elkaar krijgen. Inmiddels zit er echt een systeem in de onderlinge communicatie, de werkoverleggen, het inplannen van de zoomsessies etc. Waar ik eerder voortdurend het nieuws zat te volgen, in de verwachting dat er weer iets drastisch zou veranderen in de coronasituatie, merk ik dat ik het nieuws nu wat minder volg. Het lijkt toch meer een herhaling van zetten. Ik heb dan ook minder het gevoel dat de wereld er morgen heel anders uitziet dan vandaag.

Op straat lijkt het anderhalve meter afstand houden veel meer regel dan uitzondering. Het lijkt een automatisme geworden. Ik irriteer me nu echt als iemand zich er niet aan houdt, zo vanzelfsprekend is het geworden. Zelfs in de supermarkt, wat eerder een soort ‘warzone’ was, lijkt de rust weder gekeerd. Schappen zijn weer vol, het toiletpapier wordt niet meer gehamsterd en je hoeft je niet meer in allerlei bochten te wringen om afstand te houden tot mensen. Er zijn inmiddels ook een aantal repeterende activiteiten, die eerst nooit plaatsvonden, maar nu elke week terugkomen. Niet geheel toevallig zijn deze dingen allemaal gerelateerd aan alcohol: de vrijdagmiddagborrel via Zoom van het werk, de daaropvolgende vrijdagmiddagborrel van Insignis via Microsoft Teams en de cocktailavond op zaterdag met Kati. Zelfs het mooie weer leek een constante factor te zijn, tot het vandaag voor het eerst sinds ik begon met dit te schrijven weer een grauwe, druilerige dag werd. Ik vind het toch interessant om te zien dat zelfs onder deze bizarre omstandigheden, we toch weer langzaam terug kunnen vallen op patronen en zekerheden. Ik ben ook wel benieuwd hoe andere mensen dit ervaren.

Ik besef wel dat, de mate waarin je goed om kunt gaan met deze coronacrisis, behoorlijk afhankelijk is van je thuissituatie. We zijn plotseling heel erg aangewezen op de plek waar we wonen, en op de mensen met wie we daar wonen. Ik denk dat ik van geluk mag spreken dat ik hier samen woon met mijn vriendin waarmee ik een stabiele relatie heb en in een appartement met balkon die groot genoeg is om de privacy op te zoeken. Overigens heb ik het niet zo getroffen als enkele tientallen mensen in Breda die vanaf hun balkons konden genieten van een door twee dj’s verzorgde Stay Home-party.

Als ik de verhalen van mensen met kinderen hoor, lijkt me dat toch een stuk zwaarder. Je bent dan opeens 24 per dag ouder en bent ook nog parttime docent. Waar de kinderen eerst een groot deel van de dag op school waren, of naar de kinderopvang, of naar vriendjes en vriendinnetjes, zijn ze nu plotseling de hele dag in huis. Ze hebben bovendien meer aandacht nodig, omdat zij nu hun energie niet goed kwijtkunnen. Een schrijnend bericht: vrijwilligers van De Kindertelefoon voerden in de afgelopen twee weken 40 procent meer gesprekken over huiselijk geweld, seksueel misbruik, ruzie en kinderen die aangeven niet thuis te willen zijn. Ik las een verhaal van een koppel dat net besloten had te gaan scheiden, waarna de man op wintersport ging met zijn vrienden in Noord-Italië en met een coronabesmetting terugkwam. Het gevolg: ze exen moesten samen in quarantaine. Ik wil me niet eens indenken hoe vreselijk dat moet zijn geweest. Een leuker voorbeeld die van de Belgische darter Dimitri van den Bergh die bij zijn collega en wereldkampioen Peter Wright is ingetrokken omdat hij niet België niet meer in kan.

Het ergste lijkt mij echter nog steeds om in deze tijd alleen te moeten wonen. Ik heb in mijn tijd in Nijmegen een aantal jaar alleen gewoond. Dat was vaak lekker, maar ook juist omdat ik de vrijheid had om vrienden uit te nodigen en bij vrienden langs te gaan. Nu kan dat natuurlijk niet. Ik heb een aantal vrienden die alleen wonen en ik hoor van hen dat het inderdaad niet makkelijk is, met name de mensen die nu weinig tot geen werk meer hebben. De verveling is het grootste probleem. Ik kan me dit heel goed voorstellen. Ik heb hier altijd gezelschap, maar als je alleen woont moet je het hebben van bellen en beeldbellen. En juist in deze onzekere periode heb je behoefte aan fysieke nabijheid. Ik las dat ruim een kwart van de Nederlanders tussen de 25 en de 45 single is. In datzelfde artikel zegt iemand: “Ik ben de eekhoorns in de tuin maar namen gaan geven. Ik kan ze nu zelfs uit elkaar houden.” Tsja, dat klinkt als een eenzaam bestaan. Ik begrijp dat het in deze tijd vooral over de kwetsbare ouderen gaat, maar doordat het er zoveel over gaat denk ik dat ouderen uiteindelijk wel de aandacht krijgen die zij nodig hebben. Ik maak mij eerlijk gezegd net zoveel zorgen om die singles die alleen wonen. Zij zijn het niet gewend om alleen te zijn, hebben altijd de mogelijkheid gehad om het gezelschap van werk, sportclub, café etc. op te zoeken en nu kan dit niet meer.

Ik denk ook aan de mensen met psychische problematiek, die ook vaak alleen wonen. Die mensen hadden eerder al problemen zoals een angststoornis of depressie, en worden nu ook nog geconfronteerd met het coronavirus.  Contacten met psychologen of behandelingen kunnen nu niet meer op dezelfde manier doorgaan. Een deel zal digitaal kunnen, of door middel van contact op afstand. Of zorgt deze situatie er juist voor dat mensen met psychische problemen opleven? Omdat plotseling eigenlijk iedereen in een onzekere, afhankelijke positie terecht is gekomen. Iedereen moet nu plotseling leren omgaan met een situatie die voortdurend verandert en waarbij het onduidelijk is wanneer het weer normaal zal zijn. Misschien zijn mensen die in het verleden psychische problemen hebben gehad wel beter verstand tegen dit soort ontwrichtende omstandigheden, dan mensen bij wie het altijd crescendo is gegaan.

Thuissituatie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *