Perspectief

Zondag 17 mei 2020

Het beeld van het weekend is wat mij betreft bovenstaande foto, omdat het zoveel tegenstrijdigheden bevat. Het is enerzijds zo alledaags en anderzijds nog nooit vertoond. Je zou bijna denken dat deze foto genomen is in het pré-coronatijdperk. Juichende voetballers, op een voetbalveld, in een voetbalstadion: het klinkt als een geest uit een ver verleden. Het gaat hier om de wedstrijd Borussia Dortmund – Schalke, de eerste wedstrijd in de Duitse Bundesliga in ruim twee maanden. Sterker nog, met uitzondering van Wit-Rusland waar al die tijd nog gevoetbald mocht worden, is dit de eerste keer in Europa dat de bal weer mag rollen in officieel wedstrijdverband. Dortmund is veel sterker en wint met 4-0. Zoals op de foto te zien is, wordt dit uitgebreid gevierd met de fans, ware het niet dat er geen fans aanwezig zijn. Voetbalwedstrijden in de Bundesliga mogen niet met publiek gespeeld worden, en dat zal ook nog wel even zo blijven. Normaal gesproken is Dortmund-Schalke één van de belangrijkste wedstrijden van het jaar: de Kohlenpott derby. In het Westfalenstadion van Dortmund is plek voor 84.000 fans. Dit zijn er meer dan waar dan ook in Europa. De tribune waar de meest fanatieke supporters staan, de zogenoemde ‘Gelbe Wand’, is een begrip geworden en staat garant voor een ongelofelijke sfeer. Na hun overwinning doen de spelers van Dortmund maar alsof hun trouwe aanhang er wel is.

Dit is niet het enige wat er niet klopt aan deze foto. Een aantal spelers draagt mondkapjes, evenals de spelers en staf die op de achtergrond te zien zijn. Wisselspelers en trainers die op de bank zitten moeten een mondkapje dragen en anderhalve meter afstand van elkaar houden. De spelers op het veld hoeven dat niet maar mogen niet tegelijk het veld op komen. Bij het juichen na een doelpunt mogen zij elkaar slechts aanraken met de elleboog of voet en ze mogen niet op het veld spugen. Zou dit echt allemaal werken? Is het niet vreemd dat wisselspelers met mondkapjes op anderhalve meter afstand van elkaar zitten en spelers op het veld kopduels met elkaar aangaan en elkaar dekken tijdens corners en vrije trappen? Hertha BSC, dat op dezelfde dag tegen 1899 Hoffenheim speelt, overtreedt de regels door te uitbundig te juichen na een doelpunt. Dat is de emotie van de sport, dan vergeet je dat je in plaats van een knuffel en elleboog moet geven.

Het is eigenlijk vreemd dat ik eerder beschreef dat Duitsland het ontzettend goed doet in de bestrijding van het coronavirus. Ze waren het best voorbereid, hebben een zeer hoge capaciteit IC-bedden en gaan voorzichtig te werk in het versoepelen van maatregelen. Vergeleken met de rest van Europa heeft Duitsland relatief gezien een ontzettend laag aantal besmettingen en doden als gevolg van het coronavirus. Je zou dus kunnen zeggen dat Duitsland en Merkel het prima doen. Het is dan op het eerste gezicht tegenstrijdig dat Duitsland, als eerste land dat wodka niet als medicijn ziet, weer gaat voetballen. Waarom het risico nemen dat alles wat goed gegaan is teniet wordt gedaan?

De Nederlandse competitie is al beëindigd, zonder kampioen. Wel wordt mogelijk de bekerfinale Feyenoord-Utrecht nog in september gespeeld. In Frankrijk is Paris Saint Germain, door de grote voorsprong als kampioen aangewezen, waarmee ook de Franse competitie is beëindigd. In België is om dezelfde reden dit weekend Club Brugge kampioen geworden. We hebben het hier echter over de kleinere competities, waar minder geld in omgaat. Nog steeds heel veel geld, veel te veel geld, maar er hangt minder vanaf als de competitie niet afgemaakt kan worden.

In de vier grote voetballanden Engeland, Spanje, Italië en Duitsland zijn de clubs ontzettend afhankelijk van TV-inkomsten. Deze inkomsten worden pas uitgekeerd, wanneer de wedstrijden daadwerkelijk gespeeld zijn. Het is in deze landen daarom essentieel dat de competities hoe dan ook worden afgemaakt, omdat anders mogelijk een groot deel van de clubs zullen omvallen. De Britse regering heeft inmiddels groen licht gegeven om de Premier League op 12 juni te hervatten, waar spelers nu alleen nog individueel mogen trainen. In Spanje en Italië mag binnenkort de groepstraining worden hervat en ook in deze landen is het de bedoeling dat de competitie rond half juni weer hervat wordt. De drie zwaarst getroffen landen in Europa, Engeland, Italië en Spanje gaan dus met alle risico’s van dien, weer voetballen. Ik hou van voetbal en begrijp de belangen, maar ga dit maar eens uitleggen aan mensen waarvoor dat niet geldt. Tegelijkertijd ben ik ontzettend blij dat er weer topsport te zien is op tv, al dan niet in deze uitgeklede vorm.

Het valt me op dat veel mensen een zelfde soort antwoord geven op de vraag ‘hoe gaat het?’. In het tijdperk voor corona was dit een standaard vraag, wat meestal werd gevolgd door een standaard antwoord. In de eerste weken van het coronatijdperk, kreeg de standaard vraag een andere lading. In plaats van een geforceerd zinnetje, merkte je dat mensen echt geïnteresseerd waren in het antwoord. Het was namelijk niet vanzelfsprekend meer dat er ‘prima’ of ‘goed’ geantwoord zou worden. Na ruim twee maanden in het coronatijdperk, kun je het antwoord op de vraag ‘ hoe gaat het?’ alweer dromen: “Het gaat naar omstandigheden goed, ik ben het beeldbellen zat, ik mis mijn collega’s, ik hoop dat alles snel weer normaal is, maar ik ben gezond en er zijn mensen die het slechter hebben dan ik, dus ik mag niet klagen.” Dit is in elk geval ongeveer de trekking van de meeste antwoorden die ik krijg, en ik betrap mezelf erop dat mijn antwoorden hier regelmatig ook verdacht veel op lijken. We zitten ook allemaal in een vergelijkbare situatie, wat het logisch maakt dat we ons ongeveer hetzelfde voelen.

Persoonlijk irriteert het zinnetje ‘ik mag niet klagen’ mij. Waarom mag je niet klagen? Als er een tijd in het leven is dat het gepast is om te klagen, is het nu wel. We zitten op dit moment in de zwaarste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog, die alle mensen van onder de 75 niet hebben meegemaakt. Het gaat er dan om dat er andere mensen zijn die in een nóg slechtere situatie zitten: als je zelf corona hebt, als een naaste corona heeft, als je onmenselijk hard moet werken in de zorg, als je opgesloten zit in een verpleeghuis, als je alleen woont en eenzaam bent, als je moet werken en tegelijk kinderen moet entertainen, als je als puber opeens niet meer uit kunt gaan of als je OCD hebt of andere psychische problematiek wat nu extra wordt uitvergroot. Hoewel ik het ermee eens ben dat dat mij heel moeilijk lijkt, vind ik dat ook de mensen die het relatief goed hebben getroffen, reden hebben om te klagen en dat daarom mogen doen. Ik heb al eerder aangegeven dat ik mij niet in de hiervoor genoemde situaties bevindt, en dat maakt waarschijnlijk dat ik redelijk goed met de situatie, die nu al ruim twee maanden duurt, kan omgaan. Dat neemt niet weg dat ook voor mij geldt dat ik al die tijd thuis werk, dat ik bij gebrek aan een auto Utrecht nog niet uit bent geweest en dat dat perspectief er ook niet is, dat ik veel behoefte heb aan vakantie, maar dat het onduidelijk is wanneer dat weer kan en dat ik mijn vrienden alleen maar via beeldschermen kan zien en niet kan wachten om weer met ze af te kunnen spreken. En dit geldt waarschijnlijk voor de meeste andere mensen die voortdurend ‘ik mag niet klagen’ zeggen. Wij mogen ook klagen, dat helpt soms.

Inmiddels is er natuurlijk al wel meer perspectief gekomen. Ik ben vrijdag al naar de tandarts gegaan gelukkig zijn de kappers ook weer open want het is inmiddels alweer nodig. Kati en ik hebben in de week waarin eigenlijk de Nijmeegse Vierdaagse zou zijn, geboekt bij Landhotel de IJsvogel in Friesland, waar we eerder zijn geweest. Je zit daar in de middle of nowhere maar in het hotel zelf heb je een zwembad, sauna en tennisbaan. Je kunt tot een week van tevoren annuleren maar ik ga er eigenlijk vanuit dat in juli dit soort vakanties in Nederland wel weer kunnen. Center Parcs gaat vanaf juni weer open, waarbij je bij de restaurants alleen kunt afhalen en het door middel van timeslots niet te druk mag zijn in het zwembad. Wij willen in juni een weekendje naar Center Parcs De Eemhof gaan, maar ongeveer alles is al volgeboekt. We moeten het voorlopig van vakanties in eigen land hebben verwacht ik. Naar het buitenland gaan durf ik voorlopig niet aan. Straks verslechtert de situatie in zo’n land en kan je niet meer terug. Vanaf 1 juni gaat ook De Efteling weer open, waarbij nog maar een derde van het aantal bezoekers wordt toegelaten. Dan zijn er alsnog veel mensen in het park, maar wanneer het goed wordt georganiseerd moet dat kunnen. Automatisch zijn er dan ook kortere wachtrijen, wat niet verkeerd is. Ik was niet de enige met die gedachte want op een gegeven moment staan er 34.000 mensen online in de wachtrij om kaartjes te kopen. Het zal dus nog wel even duren voor dat ik weer live Droomvlucht en De Vliegende Hollander kan ervaren.

Hoewel ik mijn twijfels heb bij het openen van de terrassen op 1 juni, en ik niet van plan ben om er meteen naartoe te gaan, helpt het gevoelsmatig dat er weer dingen mogelijk zijn. Het biedt perspectief en dat was een tijdje weg. Tegelijkertijd heb ik vertrouwen in de Nederlandse regering dat er verantwoorde keuzes worden gemaakt, en dat versoepelingen worden teruggedraaid als dat nodig is. Ergens heb ik het vertrouwen dat we vanaf nu de stijgende lijn te pakken hebben. Laten we het hopen.

Perspectief

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *