De impact van de tweede golf

Vrijdag 30 oktober 2020

Soms vraag ik me af waar de tijd gebleven is. Dit idiote jaar is zo snel voorbij gevlogen. Ik kan me oud en nieuw van vorig jaar nog goed herinneren en toch voelt het veel langer geleden dan het daadwerkelijk is. We vierden het met zo´n 15 mensen bij vrienden thuis. We dineerden aan een lange tafel, dronken de hele avond champagne en keken gezamenlijk naar het vuurwerk. Oud en nieuw is bij uitstek een feest waarbij men elkaar veel aanraakt, al is het maar om elkaar gelukkig nieuwjaar te wensen. Tot in de vroege uurtjes gingen we door, drinkend en dansend alsof er geen volgende dag bestond. Sinds ik werk zijn dit soort avonden schaars geworden. Toch zijn er altijd een aantal vaste momenten in het jaar waarop het goed is om even niet te denken aan je verplichtingen en verantwoordelijkheden en gewoon te genieten van het moment. Het voelt bijna surrealistisch om hier aan te terug te denken. De kans dat er in het, inmiddels vervloekte jaar 2020, nog zo´n avond gaat plaatsvinden is praktisch gereduceerd tot 0.

Zeven weken geleden schreef ik mijn laatste blog. In de tussentijd heb ik het niet kunnen opbrengen om te schrijven. Niet omdat er niks was om over te schrijven, in tegendeel. Ik was en ben een beetje coronamoe. Ik ben klaar met alles wat met corona te maken heeft, en dus eigenlijk ook met het schrijven over corona. Ik ben klaar met die onzekerheid, het niet weten waar we aan toe zijn. Er is eigenlijk geen enkel perspectief. We weten niet wanneer er een vaccin is, of dat vaccin daadwerkelijk helpt en hoe lang het vervolgens gaat duren voordat iedereen gevaccineerd. En dan heb ik het nog niet eens over de mensen die nu al aangeven niet gevaccineerd te willen worden. We weten niet wanneer we weer leuke dingen kunnen gaan doen, zonder voortdurend rekening te hoeven houden met corona. Wanneer kunnen we weer massaal genieten van een festival of een concert? Wanneer kun je weer zonder beperkingen op vakantie? Wanneer kunnen we weer met elkaar afspreken, zonder dat je je moet afvragen of je in overtreding bent? Wanneer kunnen we elkaar weer handen geven, kussen en knuffelen? Oftewel: wanneer kunnen we weer de dingen doen die het leven mooi en waardevol maken?

Ik ben ook klaar met Mark Rutte en Hugo de Jonge met hun weifelende aanpak van het coronavirus. Ze hebben zo lang gewacht met het nemen van strengere maatregelen, dat het nu al te laat is. Enerzijds proberen ze streng te zijn en anderzijds willen ze dat eigenlijk helemaal niet. Het zorgt voor zoveel onduidelijkheid. Zo werd vanaf maart voortdurend verkondigd dat mondkapjes geen effect hebben, en is er nu opeens een mondkapjesplicht. Mensen begrijpen het niet meer, dus waarom zouden ze het opvolgen? Het helpt natuurlijk niet dat de koning doodleuk, een dag na de aankondiging van de gedeeltelijke lockdown, met zijn gezin naar Griekenland vliegt voor een vakantie. En minister Grapperhaus, die na het overtreden van zijn eigen regels op zijn bruiloft, weer illegale feestjes gaat veroordelen. Iets met het goede voorbeeld geven. Ik snap eerlijk gezegd heel goed waarom veel Nederlanders het niet meer doen. Het is niet meer uit te leggen.

Ik ben er klaar mee dat alles ‘op afstand’ moet. Mijn opleiding vindt momenteel volledig online plaats. Dit betekent dat je 7 uur achter elkaar naar een beeldscherm zit te staren en naar een docent moet luisteren. De meeste docenten exact doen wat ze in een klaslokaal ook hadden gedaan, meestal het vertellen aan de hand van een PowerPoint. Het is heel vermoeiend, weinig interactief en daarmee ook minder leerzaam. De kwaliteit van onderwijs is echt minder. Ook op mijn werk vindt bijna alles weer via Zoom plaats. Ik hoor van meerdere collega’s dat zij hier echt moeite mee hebben. Het is zo’n verschil of je op kantoor bent, tussen collega’s, of de hele tijd thuis zit met alleen je laptop. Vorige week was de eerste week dat ik weer volledig thuis werkte en het was denk ik mijn minst productieve week bij RINO Zuid. Het OV mag alleen voor noodzakelijke reizen gebruikt worden, maar ik ben afgelopen maandag toch naar kantoor gegaan. Onmiddellijk merkte ik dat ik veel energie kreeg door het contact met collega’s en dat ik die energie de rest van de week ook kon vasthouden. Het is zo belangrijk dat je mensen fysiek kunt blijven zien en elkaar aan kunt kijken. Voortdurend dat scherm ertussen is echt dodelijk.

De gedeeltelijke lockdown waar we nu in zitten begint te lijken op de intelligente lockdown van maart. Hoe komt het dan dat ik nu zo klaar met alles rondom corona en toen niet? Ten eerste was het toen voor iedereen nieuw en urgent. Er was plotseling een onbekend virus, waarvan de impact nog niet bekend was. Dit maakte dat de urgentie hoog. Iedereen begreep dat ze zich aan de maatregelen moesten houden, want hoe besmettelijk en dodelijk was dit virus? De lockdown was ingrijpend en zorgde voor veel angst, maar het was op een bepaalde manier ook interessant en het bood kansen. Mensen bedachten creatieve manieren om met de situatie om te gaan en het bracht ons ook dichter bij elkaar. Digitaal communiceren bleek een mooi alternatief te zijn voor face-to-face contact. Voor Koningsdag en Bevrijdingsdag werden digitale oplossingen bedacht. Nu weten we precies wat het coronavirus is. We kunnen wel weer terugvallen op de dingen die we in het voorjaar bedacht hebben, maar het nieuwe is er vanaf en het geeft niet meer die positieve energie en voldoening die het toen wel gaf.

Ten tweede hadden we in het voorjaar fantastisch weer. Ik kan me niet herinneren dat we ooit zo’n zonnige en warme maart en april hebben gehad. In die periode heb ik ontzettend veel gewandeld, gefietst en geskeelerd. Op het balkon zitten met een zelfgemaakte cocktail was nauwelijks slechter dan op het terras zitten. Nu is het bijna november. Als ik voor mijn werk moest bellen, liep ik vaak even naar buiten. Dit maakte het thuiswerken dragelijk. Het is nu druilerig en het wordt steeds kouder. Daar staat normaal gesproken tegenover dat de feestdagen eraan komen: Sinterklaas, Kerst, oud en nieuw, maar bijvoorbeeld ook veel verjaardagen (waaronder die van mij) en kerstmarkten. Dit gaat allemaal niet meer, of in beperkte mate, door.

Ten derde is het perspectief nu heel anders dan in maart. In het voorjaar hadden we het idee dat we de bodem inmiddels gezien hadden en dat de situatie er alleen maar beter op kon worden. Vanuit de regering werd ook meerdere keren gezegd: dit moet nu even. We zagen het destijds echt als iets tijdelijks. We zijn nu inmiddels ruim een halfjaar verder en zitten weer praktisch in dezelfde situatie als maart. Sneller dan ik persoonlijk verwachtte, was er vanaf mei en juni alweer veel meer mogelijk. De stijgende lijn was ingezet, de coronacijfers daalden. Het volgen van de coronamaatregelen was daarna meer uit beleefdheid dan uit pure noodzaak. En wat is het perspectief nu? Dat deze gedeeltelijke lockdown in elk geval tot half december gaat duren en mogelijk in de tussentijd strenger wordt. En daarna? Ik verwacht niet dat de regering nogmaals het risico gaat nemen om zo te versoepelen dat een derde golf in de hand wordt gewerkt. Wat het extra moeilijk maakt is dat we sinds mei hebben ervaren dat we steeds meer dingen wél weer konden doen, die we nu niet meer kunnen. We waren net gewend aan een leven dat grotendeels weer door kon gaan, en dat wordt ons nu weer afgepakt.

Soms denk ik: waarom laten we het virus niet gewoon z’n gang gaan? Wegen de mensenlevens die dan verloren gaan op tegen de enorme schade die de hele samenleving nu lijdt? Ik denk dan bijvoorbeeld aan psychische schade, die nu misschien minder zichtbaar is, maar vele mensen beschadigt. Dit gaan we pas later zien. De groei van bevolking en het contact tussen mens en natuur werken het overspringen van virussen in de hand. Misschien zijn er teveel mensen en is dit virus nodig om te zorgen voor evenwicht tussen mens en natuur. Ik weet dat ik me hierbij op ethisch glad ijs begeef. Je kunt mensenlevens niet opofferen. Ik vrees echter dat, door het uit alle macht onder controle willen krijgen van een virus, er uiteindelijk veel meer mensen aan onderdoor gaan. En wat doen we als er weer een nieuw virus komt? Ik heb het gevoel dat deze discussie niet gevoerd mag worden en daarom juist benoem ik het. Openheid is namelijk mijn manier om met moeilijke omstandigheden om te gaan.

De impact van de tweede golf

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *