Een jaar later

Ruim een jaar in de ban van het coronavirus. Hadden we een jaar geleden kunnen denken dat de Tweede Kamerverkiezingen over drie dagen verspreid zouden worden, ouderen per post zouden mogen stemmen en zonder mondkapje het stemlokaal niet in zouden komen? Volgens mij gingen we er allemaal vanuit dat de wereld er in het voorjaar van 2021 toch weer enigszins normaal uit zou zien. Niets is minder waar. Toch is er, ondanks dat we nu net als een jaar geleden in een lockdown zitten, veel veranderd. Soms zie je pas hoeveel er veranderd is door terug te kijken en de huidige situatie te vergelijken met een eerdere situatie. Precies een jaar geleden was de ernst van het coronavirus pas net duidelijk geworden en moesten we onze levens erop aanpassen. Inmiddels zijn corona en de maatregelen een vast onderdeel van ons leven geworden.

Hoe zag de wereld er op 10 april 2020 uit? Ik neem jullie mee in mijn verslag van die dag, met de titel ‘Ik vermaak me wel’.

“Onder normale omstandigheden is de eerste dag van het lange paasweekend een van de fijnste dagen van het jaar. Vier dagen weekend, met hierna nog drie te gaan. Heerlijk lenteweer, cocktails drinken op het terras, borrelen met vrienden, lekker eten bij mijn ouders met Pasen. Het weer is fantastisch maar de rest van dit weekend ziet er heel anders uit. Betekent dat dat ik niks uitvoer? Jawel. Zoals ik inmiddels al vaak gezegd heb: ik vermaak me wel. Het uitstapje van de dag is het ophalen van de door ons bestelde gekleurde lampjes voor het balkon bij de IKEA. Aangezien de IKEA gesloten is, hebben ze een systeem bedacht waarbij klanten, op anderhalve meter afstand van elkaar, zich kunnen melden en vervolgens wachten op hun bestelling. Dit weekend willen Kati en ik bloemen en planten kopen voor binnen en voor op het balkon. Verder gaan wij veel wandelen, soft tennissen in park Transwijk. Vanavond gaan wij cocktails maken met Prosecco met Licor 43 en willen wij voor Pasen paaseitjes en gekleurde eitjes hebben. Op zondag halen wij bij Op Roose (wij zijn inmiddels vaste klanten) een Brunchbox.

Qua beeldschermen is er ook genoeg te beleven. Ik ga met Jochem een speltype doen binnen FIFA, waar je beide één speler bestuurt binnen een elftal. We bellen tegelijkertijd, zodat we contact kunnen houden. Dat werkt best prima eigenlijk. Er zijn nog meer mensen binnen Insignis met een PS4 en FIFA20 dus we zouden dit ook met meerderen kunnen doen. Op tv zijn genoeg leuke programma’s zoals Temptation Island, Expeditie Robinson, Ex on the Beach en Zondag met Lubach. Een van mijn favoriete kinderboeken, De brief voor de Koning is verfilmd, in een zesdelige serie en is veel epischer gemaakt dan ooit de bedoeling kan zijn geweest van de inmiddels overleden Thea Beckman. Er zijn opeens allerlei elementen zoals racisme, feminisme, homoseksualiteit en magie aan het verhaal toegevoegd. Het lijkt nog in weinig op het oorspronkelijke verhaal maar vermakelijk is het wel. De volgende serie wordt het nieuwe seizoen van Casa de Papel en met Kati kijk ik The Tiger King: een documentaireserie over Joe Exotic, een eigenaar van een privédierentuin met exotische katachtigen die steeds verder afglijdt. Nu al een aanrader!

Op de korte termijn heb ik niet zo’n probleem met de coronasituatie. Zoals ik eerder aangaf, geeft het me ook wel een gevoel van vrijheid en rust. Doordat ik op een werkdag gemiddeld bijna anderhalf uur langer slaap, en minder energie verspil, voel ik me op dit moment behoorlijk uitgerust en energiek. Dit is positief, maar ook weer niet. Door die energie heb ik zin om dingen te gaan doen, zeker nu het zo’n lekker weer is. Ik heb zin om door het land te reizen, naar festivals gaan, een weekend naar een vakantiehuisje te gaan en bier te drinken op het terras met vrienden. Zelfs naar het strand gaan zou qua temperatuur al bijna kunnen. Helaas is dit allemaal onmogelijk. Ik prijs me gelukkig met het appartement waar ik in woon en de omgeving waar het nog behoorlijk levendig is, maar ik heb de binnenkant van mijn appartement op een gegeven moment ook wel gezien. En elke dag hetzelfde rondje over de bruggen en langs het kanaal hier begint ook enigszins eentonig te worden.

Voor nu is het helemaal prima maar hoe lang duurt dit nog? Rutte gaf aan dat we ons moeten voorbereiden op het nieuwe normaal van de anderhalve meter samenleving. Hoe lang gaat dat duren? Wat betekent dat concreet? Ik verwacht dat op 28 april, of misschien een maand later, de scholen en alle organisaties die anderhalve meter afstand kunnen organiseren weer (in beperkte mate) open mogen. Maar in treinen en bussen kun je dat nauwelijks organiseren. Vandaag zijn twee treinen tussen Rotterdam en Amsterdam geannuleerd om dat er te veel mensen in zaten, die geen afstand hielden en niet vrijwillig de trein wilden verlaten. De enige reden dat er nog treinen en bussen zijn is om mensen met essentiële beroepen naar hun werk te vervoeren. Hoe kan zo’n trein dan zo vol zitten? En hoe zorg je er dan voor dat dit niet gebeurt wanneer al die andere mensen, met hun ‘onbelangrijke’ beroepen, weer met het openbaar vervoer naar hun werk gaan? Ik verwacht dat RINO Zuid binnen nu en anderhalve maand weer open zal gaan voor personeel, maar ik heb geen idee hoe ik van Utrecht naar Eindhoven moet komen. Ik ga echt niet het risico lopen op een volle trein, met mensen die dit virus nog altijd onbelangrijker vinden dan hun eigen ego.”

Er vallen mij een aantal dingen op aan mijn eigen verhaal van exact een jaar geleden. Ten eerste dat het weer toen blijkbaar zo mooi was dat je bijna naar het strand zou kunnen. Nu hebben we net een week met sneeuw, regen, wolken en onder de 10 graden achter de rug. Ik herinner me wel dat het vorig jaar in maart en april al zo’n mooi weer was, wat de (toen nog) intelligente lockdown een stuk dragelijker maakte. Wat me verder opvalt is ik, ondanks de lockdown, zoveel ondernam. Lampjes ophalen bij IKEA, bloemen en planten kopen, wandelen, soft tennissen, cocktails maken, eitjes verven en een Brunchbox bij Op Roose ophalen. Daarnaast nog allerlei tv-programma’s, films en series kijken. Het zijn hierbij over het algemeen activiteiten die ik eerder niet deed, maar door de lockdown ben gaan doen. Ook valt het me op dat ik een jaar geleden verontwaardigd was over mensen die niet noodzakelijke reizen maken met het openbaar vervoer. Ik heb het over mensen die met hun ‘onbelangrijke’ beroepen weer met het openbaar vervoer naar hun werk gaan. Ik herinner me dat elke bus die ik langs zag komen leeg was en dat Hoog Catharijne volledig uitgestorven was. Treinen tussen Rotterdam en Amsterdam werd blijkbaar geannuleerd vanwege de drukte. Nu zien alle bussen en treinen er waarschijnlijk zo uit als die uitzonderlijk volle treinen en ben ik zelf zo iemand die met mijn onbelangrijke beroep toch het openbaar vervoer neem. Nog altijd geldt dat het openbaar vervoer slechts bedoeld is voor mensen die een noodzakelijke reis moeten maken, maar niemand neemt dat nog serieus. Ik liep vandaag nog door een vol Hoog Catherijne en neem graag de trein om af en toe nog eens naar kantoor of naar vrienden te kunnen.

Toch is hetgeen wat mij het meest opvalt iets anders. Het is de energie, het enthousiasme die ik door het beeldscherm heen voel komen in mijn manier van schrijven van exact een jaar geleden. Het begint al bij de titel: ik vermaak me wel. Dat is voor mijn doen een behoorlijk optimistische instelling, gezien de zorgwekkende situatie waar wij ons toen in bevonden. Ik geef ook aan dat de coronasituatie mij een gevoel van vrijheid en rust gaf en dat ik me uitgerust en energiek voelde. Dat blijkt ook aan de manier waarop ik enthousiast beschrijf welke activiteiten ik ondernam en welke nieuwe films en series ik had ontdekt. De situatie opende deuren die anders dicht waren gebleven.

Die energie, dat enthousiasme voel ik op dat moment niet. Het voelt toch meer als overleven, hopend dat ik snel een vaccin kan krijgen en de wereld eindelijk weer terug naar normaal kan. Het is niet zo dat ik lijd of dat ik het heel zwaar heb, maar het is ook niet zo dat ik veel energie krijg van het leven dat ik op dit moment heb. Destijds, op 10 april 2020 waren onze levens in feite even in de ruststand gezet. Van reizen van- en naar het werk, afspraken buiten de deur, symposia, borrels, feestjes, verjaardagen, festivals, vakanties, bezoekjes aan pretparken, dierentuinen en musea, hotelovernachtingen werd ons leven plotseling gereduceerd tot het beeldscherm van je laptop in je appartement of woning. Dit bood veel onverwachte voordelen. In plaats van het rennen en vliegen, kwamen we tot rust.

Inmiddels zijn we door onze alternatieve ideeën en activiteiten heen en willen we weer dingen meemaken en avonturen beleven. Alles is op dit moment gepland en er gebeurt niks meer spontaan. Waar ik het een jaar geleden eigenlijk wel lekker vond om even geen feestjes, verjaardagen en andere activiteiten te hebben, kijk ik momenteel heel erg uit naar een naar bier ruikende kroeg met veel teveel zwetende mensen om me heen of naar een verjaardag waar je driekwart van de aanwezigen niet kent en je er toch iets mee moet.

Toch is het grootste verschil met een jaar geleden dat we nu daadwerkelijk bezig zijn met de laatste loodjes en dat we destijds nog geen idee hadden hoe de toekomst eruit zou zijn. Begin juli is als het goed is iedereen die dat wil gevaccineerd. Dat zou moeten betekenen dat de maatschappij in de zomer weer grotendeels open kan en het misschien zelfs mogelijk is om op vakantie te gaan. Nog altijd durf ik niet te hoopvol te zijn, maar toch ben ik dat wel. Eerlijk gezegd kan ik me bijna niet meer voorstellen hoe het is om weer in een vliegtuig te zitten of in een volle kroeg of festivalterrein te staan. Zou dat snel weer normaal voelen of moeten we opnieuw leren wat ‘normaal’ ook alweer was?

Een jaar later

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *