Stilte na de storm

Zondag 7 februari 2021

Politiek en corona hangen sterk met elkaar samen en dat is extra zichtbaar in verkiezingstijd. De Tweede Kamerverkiezingen in Nederland vinden plaats op 17 maart en politieke partijen beginnen hier steeds meer rekening mee te houden in hun standpunten in relatie tot corona en de maatregelen. In Amerika zijn de verkiezingen al geweest, al ging dat bepaald niet zonder slag of stoot. Op 11 januari werd het Capitool in Washington bestormd door aanhangers van aftredend president Donald Trump. Kort daarvoor had Trump een speech gehouden, voor het oog van zijn aanhangers, waarin hij voor de zoveelste keer herhaalde dat zijn democratische rivaal Joe Biden de verkiezingen op onrechtmatige en frauduleuze manier had gewonnen. Trump riep dat hij samen met zijn volgers naar het Capitool zou lopen om te protesteren tegen de verkiezingsuitslag die daar bevestigd zou worden. Het vervolg is bekend. Iconisch is de foto binnenin het Capitool van een man met hoorns, een dierenvel op zijn hoofd en zijn gezicht beschilderd in de kleuren van de Amerikaanse vlag. Deze man wordt de QAnon-sjamaan genoemd, is een fervent aanhanger van extreemrechtse complottheorieën en ziet Trump als redder des vaderlands.

Er werd door Nederlanders met afschuw gesproken over de bestorming van het Capitool. De ooit zo machtige Amerikaanse democratie werd voor het oog door van de hele wereld afgebroken door een losgeslagen deel van de eigen bevolking. “Dit zou in Nederland nooit kunnen gebeuren,” hoorde ik veel mensen de dagen erna zegen. Daar zette ik toen al mijn vraagtekens bij. Het verschil met Amerika is dat er in Nederland geen president aan de macht is die openlijk twijfelt aan de bestrijding van corona, aan het democratische systeem en zijn eigen aanhang opjut om zich ertegen te verzetten. Nederland heeft weldegelijk een ‘eigen Trump’ in de vorm van Thierry Baudet en in mindere mate Geert Wilders. Door het politieke systeem, waarbij er in feite nooit één partij aan de macht is, is het in Nederland ondenkbaar dat een van hen het voor het zeggen heeft. In Nederland moeten altijd meerdere partijen met elkaar samenwerken en komen partijen die te radicale ideeën hebben bijna nooit in de regering terecht. In Amerika zijn er maar twee opties, democraten en republikeinen, en wanneer bij een van de twee een gek zoals Trump aan de macht komt, heeft hij alle macht in handen.

Rutte die de verkiezingen verliest van Klaver en vervolgens de verkiezingsuitslag ontkent en zijn VVD-stemmers aanspoort om in verzet te gaan, is in Nederland ondenkbaar. Dit neemt echter niet weg dat precies dezelfde soort types die het Capitool bestormden er in Nederland ook zijn. De onvrede onder de bevolking nam sinds de invoering van de strenge lockdown in december zienderogen toe, net zoals het aantal demonstraties tegen de coronamaatregelen. Tegelijkertijd was (en is) er geen enkel perspectief dat er op korte termijn versoepelingen mogelijk zouden zijn. Ik had het gevoel alsof we naar een ballon aan het kijken waren die alsmaar meer werd opgeblazen en dat het slechts een kwestie van tijd was voordat hij zou ontploffen. Die ontploffing kwam er ook en het laatste zetje werd gegeven door de avondklok. Het gevolg waren de gewelddadige rellen in een groot aantal Nederlandse steden die inmiddels tot de verbeelding spreken. De Eindhovense burgemeester John Jorritsma beschreef de relschoppers treffend als ´eencelligen´.

De rellen waren een nieuw dieptepunt in een situatie die door het gebrek aan enig perspectief sowieso al moeilijk en uitzichtloos was. We zitten in een zware lockdown, praktisch alles is dicht, we werken volledig thuis, na 9 uur mogen we niet meer op straat zijn en we mogen nog maximaal 1 persoon per dag thuis ontvangen. De besmettingscijfers dalen licht, maar nog niet overtuigend. En de vaccinatie, waar alle hoop op gevestigd is, verloopt te langzaam en er zijn leveringsproblemen. Zelfs de grootste optimist krijgt het nauwelijks voor elkaar om het licht aan het einde van de tunnel te zien.

De afgelopen weken en maanden heb ik wanhopig geprobeerd om te zoeken naar perspectief, de grenzen op te zoeken van wat net wel of net niet kan. Voortdurend liep ik tegen het probleem aan dat mensen zo verschillend omgaan met de situatie. De een houdt zich aan geen enkele regel, de ander volgt alles letterlijk en weer en ander zit daar ergens tussen. Ik word heel moe van het moeten hopen en speculeren dat regels op een gegeven moment versoepeld gaan worden, waardoor je weer iets kunt doen. Hoop is in tijden van corona toch vaak uitgestelde teleurstelling. Ik heb geen zin om afhankelijk te zijn van de coronaregels of hoe andere mensen met de regels omgaan.

Inmiddels ben ik zo pessimistisch geworden dat ik ervan uitga dat we voorlopig helemaal niks meer kunnen. Ik reken erop dat de winkels, de scholen, de horeca en de culturele instellingen dicht blijven, dat ik volledig thuis blijf werken, dat de avondklok van kracht blijft en dat het aantal van 1 bezoeker gehandhaafd blijft. Ik plan niet meer vooruit. Waarom zou je een vakantie gaan plannen als je geen idee hebt of het door kan gaan? Waarom zou ik nadenken over het vieren van mijn 30e verjaardag als ik geen idee heb hoeveel mensen ik mag uitnodigen? Ik maak alleen nog maar korte termijn plannen waarvan ik zeker weet dat ze door kunnen gaan. Zo ben ik op dit moment bijvoorbeeld met veel mensen aan het afspreken om één-op-één te gaan wandelen. Sowieso wil ik elke dag 10.000 stappen lopen. En ik wil me extra focussen op mijn werk en mijn studie. Dit zijn doelen die ik altijd, ongeacht de corona situatie kan doen. Hoewel ik eigenlijk heel negatief ben, voelt het positief. Ik heb het idee dat ik nu meer grip op de situatie heb en dat geeft rust. Ik zie wel wanneer er weer versoepelingen mogelijk zijn. Als dat zo is, zal dat eerder een aangename verassing zijn. Ik voel me ook oprecht vrolijker en kan meer genieten van kleine dingen, die ik onder normale omstandigheden als vanzelfsprekend zou beschouwen.

Sinds vannacht is Nederland onder een dik pak sneeuw bedolven, met temperaturen onder het vriespunt. De avondklok is net ingegaan en is dus nauwelijks iemand op straat. Af en toe rijdt er een sneeuwschuiver of strooiwagen langs. De ijzige stilte, in combinatie met de witte sneeuw. Het heeft iets magisch en ook iets onheilspellends. Er is voorspeld dat het de komende 10 dagen zal blijven vriezen en de temperaturen niet boven 0 uit zullen komen. Het zal toch niet dat er, voor het eerst sinds 1997, qua ijs een Elfstedentocht plaats zou kunnen vinden, maar dat dit niet door mag gaan vanwege corona?

Stilte na de storm

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *