Licht aan het einde van de tunnel

Woensdag 23 december 2020

Maandag kregen we beste nieuws sinds het coronavirus zich vanaf half maart als een wurgslang om ons heen wikkelde en niet meer losliet. De wurggreep verslapte even rond de zomer, maar ook onze pogingen om eraan te ontsnappen. Inmiddels zijn we weer terug bij af, of eigenlijk is onze situatie zorgelijker dan ooit. Toch gloort er hoop aan de horizon, er is licht aan het einde van de tunnel. Het moment waar we al ruim 10 maanden met smart op wachten is eindelijk daar: er is een vaccin. Het Europees Geneesmiddelenbureau EMA heeft het coronavaccin van Pfizer en BioNTech goedgekeurd. In veel Europese landen wordt na kerst al begonnen met vaccineren, zoals in Duitsland en België. In het Verenigd Koninkrijk is het vaccineren al begonnen en in Amerika heeft aankomend president Joe Biden zich openbaar laten prikken. Nederland start op 8 januari.

Je zou zeggen dat Nederland in een jubelstemming is na het horen van dit nieuws. Eindelijk een oplossing voor de ellende. Eindelijk een wapen om ons te verlossen van de wurgslang genaamd corona. En toch voelt het niet zo. Het lijkt wel of het aankomende vaccin meer vragen oproept dan dat het problemen oplost. Vanwaar de scepsis? Nou allereerst we op dit moment in een totale lockdown zitten. Ten opzichte van de intelligente lockdown in het voorjaar zijn nu ook alle niet essentiële winkels dicht en zijn net als toen ook de scholen gesloten. Tot 19 januari zit het land volledig op slot, en dat vlak voor kerst. Al weken stijgen de besmettingscijfers, de ziekenhuisopnames, de opnames op de IC’s en de doden als gevolg van corona. Pogingen van het kabinet om de oplopende cijfers een halt toe te roepen waren tevergeefs. Heel Nederland hoopte dat de maatregelen rond kerst versoepeld konden worden, zodat dit verschrikkelijke jaar in elk geval nog in het bijzijn van familie en vrienden zou kunnen worden afgesloten. Het tegendeel gebeurde. Vorige week vertelde Rutte, vanuit het torentje, het land dat door middel van een lockdown de laatste troef gespeeld moest worden.

Op de dag van de toespraak van Rutte ben ik nog naar kantoor geweest. Er was een kerstontbijt georganiseerd. In de loop van de dag lekte er steeds meer details uit van wat er die avond verteld zou worden. Ik wist toen al dat het waarschijnlijk een tijd kon gaan duren voordat ik weer naar Eindhoven zou kunnen komen. Na mijn werkdag ben ik in Eindhoven gaan eten met twee collega’s en samen hebben we naar de toespraak van Rutte gekeken. Het voelde weer surrealistisch, net zoals in maart. De strengst denkbare maatregelen waren onvermijdelijk, maar toch kwam het binnen. Ik realiseerde ik op dat moment al dat ik de komende tijd waarschijnlijk bijzonder weinig mensen zou gaan zien. Ik besefte dat ik geluk had gehad dat ik in elk geval nog een kerstontbijt had gehad en nog wat collega’s had gezien. Daarna zou RINO Zuid namelijk volledig dicht gaan.

Deze dag kreeg een paar dagen later een vervelende nasleep toen bekend werd dat een collega, met wie ik de hele dag in één kantoor had gezeten, positief was getest op het coronavirus. De urgentie waarmee deze collega dit liet weten, gaf mij plotseling heel sterk het gevoel dat, wanneer ik me zou laten testen, ik ook besmet zou zijn. Dit in tegenstelling tot de eerste keer dat ik me liet testen, en ik eigenlijk al wist dat ik negatief zou zijn. Destijds had ik gewoon wat verkouden klachten, en wilde ik me laten testen omdat dat zo hoort. Deze keer was dit totaal anders en het was daarom bepaald geen pretje om de ochtend erna achteraan in een lange rij wachtende mensen bij de GGD in Utrecht aan te sluiten. Het leek wel de Efteling. Honderden mensen, mogelijk besmet met corona, die zich schuifelend op anderhalve meter afstand voortbewogen richting een soort loket. Het wattenstaafje moest deze keer zeven seconden in de buurt van mijn hersenen ronddraaien. En die zeven seconden duurden ongelofelijk lang. In afwachting van de uitslag vroeg ik me af wie ik in de dagen ervoor had gezien, dus wie ik zou hebben kunnen besmetten, als ik positief zou testen. Dat gevoel was verschrikkelijk. Ik nam me eigenlijk al voor om de komende tijd maar geen mensen meer te zien, zodat ik zelf niet besmet zou kunnen worden maar ook zodat ik niemand anders zou kunnen besmetten. Waarom was ik eigenlijk nog naar kantoor gegaan maandag? Een paar uur later kwam de verlossende uitslag: negatief. Ik zag het kerstdiner al in rook opgaan, maar ik ben de dans ontsprongen. Een paar dagen geleden liet mijn zusje weten dat zij er niet bij zal zijn want zij is wel positief getest. Het coronavirus is allang geen ver van mijn bed show mee. Het is dichterbij dan ooit.

Een andere reden dat het aanstaande vaccin niet uitsluitend met gejuich wordt ontvangen, is omdat veel mensen er niet op vertrouwen dat het veilig is. Zij geloven niet dat een vaccin in zo´n korte tijd alle procedures kan doorlopen, wat normaal gesproken jaren duurt. De wetenschappelijke basis zou ontbreken. Ik kan me hier iets bij voorstellen. Er staat tenslotte ongelofelijk veel politieke druk op. Een werkend vaccin is de oplossing voor de wereldwijde crisis en farmaceutische bedrijven hebben natuurlijk ook nog onderling competitie. Maar ik vertrouw erop dat een vaccin dat goedgekeurd wordt veilig is. Ik las dat het coronavirus uitdooft als ruim 60% van de bevolking is gevaccineerd. Eerlijk gezegd vraag ik me af of we in Nederland dat percentage gaan halen, aangezien er geen vaccinatieplicht is. De groep die als eerste gevaccineerd zal worden zijn de zorgmedewerkers en juist daar is de weerstand groot. 20% wil zeker niet ingeënt worden, 13% denkt van niet en 18% twijfelt. Daarmee staat bijna de helft van het zorgpersoneel niet bepaald te trappelen.

Dan zijn er ook nog de complotdenkers, die ik al vaker heb besproken, die geloven dat er door middel van een vaccinatie een chip geïnjecteerd wordt, zodat we (al dan niet via 5G) door de elite bestuurd kunnen worden. Die laatste groep lijkt, naarmate het coronatijdperk vordert, steeds meer de verbinding met de werkelijkheid te verliezen. Zo ging er in het ‘complotcircuit’ een theorie rond dat een Amerikaanse verpleegster, die het coronavaccin ontving en vervolgens flauwviel, zou zijn overleden. Het ene na het andere vage nieuwsbericht leek hiervoor bewijs te leveren. In werkelijkheid had de verpleegster een aandoening waardoor zij soms flauwvalt na het voelen van pijn en leeft zij gewoon nog. Ik heb het idee dat deze groep nog altijd groeiende is en ik las laatst een theorie waarom dat zo is. Het geloven in een complottheorie kan worden gezien als een soort verslaving. In deze extreem onzekere tijd, geeft het een bepaalde vastigheid en zekerheid. Het geeft daarnaast ook een gevoel van verbondenheid met anderen die hetzelfde denken. Je kunt samen boos zijn op de overheid, de gemeenschappelijke vijand. Ik kan me hier iets bij voorstellen. Om dezelfde reden had het mij ook best fijn geleken om religieus te zijn. Daarvoor moet je echter wel in God geloven en om een aanhanger van een complottheorie te zijn moet je daarin geloven. En dat doe ik niet, en ik neem aan dat andere rationeel denkende mensen dat ook niet doen.

Het jaar 2020 zit er bijna op. Een zwarte bladzijde in de wereldgeschiedenis en het is nog niet voorbij. Het is nog maar de vraag wat dit jaar nog voor consequenties gaat hebben, bijvoorbeeld op economisch gebied en wat betreft de mentale gezondheid van mensen. 2021 wordt hopelijk het jaar waarin we de puinhopen weer kunnen gaan opruimen. Ik sta in elk geval vooraan als ik aan de beurt ben om me te laten vaccineren. Heb vertrouwen en bedenk: het kan er eigenlijk alleen maar beter op worden toch?  

Licht aan het einde van de tunnel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *