Parijs is nog ver

Woensdag 9 september 2020

Het laatste weekend van augustus waren wij in de Duitse stad Münster. Niet heel ver over de grens, drie uur met de ICE. Een opvallend leuke stad: oud, levendig, parkjes, watertjes, musea en vooral helemaal niet toeristisch. Wat ook opviel was dat overal binnen mondkapjes gedragen moesten worden. Zelfs in het hotel, waar wij er meteen op werden aangesproken geen mondkapje te dragen. Slechts in onze eigen kamer konden we hem afzetten. Ook in de stationshal, op de perrons, in winkels en zelfs bij half overkapte ijssalons. In horecagelegenheden mocht je je mondkapje slechts afzetten wanneer je aan je tafeltje zat en moest je hem weer opzetten als je naar de wc ging. In de dierentuin hoefde je in de open lucht geen mondkapje te dragen, maar in een overdekt dierenverblijf weer wel. Duidelijk, overzichtelijk en het belangrijkste: letterlijk iedereen hield zich eraan. En wanneer je je er niet aan hield, of wanneer je het even vergat, werd je erop aangesproken.  Daardoor ontstond er bij ons een gevoel van morele verplichting, dat wij mee moesten in wat alle andere mensen ook deden. Wij voelden ons ook oprecht schuldig wanneer we af en toe even vergaten ons mondkapje op te zetten. En wij wenden eraan. Al na de eerste dag zat het helemaal in ons systeem en hadden wij onze mondkapjes voortdurend bij de hand.

Waarom worden in Duitsland, of in elk geval in Münster, de regels zo goed opgevolgd? En niet door een merendeel van de Duitsers, maar door allemaal. Zijn Duitsers volgzamer dan Nederlanders, of minder eigenwijs? Beide sluit ik niet uit, maar ik denk wat met name belangrijk is, is dat deze mondkapjes regel super duidelijk is. Er bestaat geen ruimte voor interpretatie. Wanneer je niet in de open lucht bent en wél in de publieke ruimte moet je een mondkapje op. In Nederland lijken experts er nog altijd niet over uit te zijn of mondkapjes nou zin hebben of niet. Naast de al dan niet fysieke bescherming die ze bieden is het de vraag of het psychologische effect positief of juist negatief werkt. Ik weet niet hoe hier in Duitsland over gedacht wordt, maar het feit is dat er daar een duidelijk keuze is gemaakt, die voor iedereen begrijpelijk is, waardoor het gehandhaafd kan worden en mensen elkaar erop aanspreken.

Het contrast met Nederland kan bijna niet groter, waar de minister van justitie en veiligheid, Ferd Grapperhaus, de coronaregels aan zijn laars lapte op zijn bruiloft. Er verschenen foto’s waarbij duidelijk werd dat er geen afstand werd gehouden en Grapperhaus zelf handen schudde en mensen aanraakte. Eerder verscheen er een foto van koning Willem-Alexander en koningin Maxima die op vakantie in Griekenland naast een man poseren, zonder afstand te houden. Het interesseert mij allemaal niet zoveel. Ik kom ook weleens te dicht bij iemand en ik raak ook weleens iemand aan. Soms gebeurt dat gewoon en soms kan het niet anders. Niemand is heilig. Het gaat er mij om dat dit natuurlijk hele slechte voorbeelden zijn voor de rest van Nederland. Waarom zou je nog je best doen om je aan de regels te houden, als de man die diezelfde regels moet handhaven ze zelf overtreedt, daar geen boete voor krijgt en niet hoeft op te stappen? Dat gevoel zal onder veel Nederlanders leven. Het kleine beetje invloed dat het kabinet nog op de Nederlandse bevolking had is, vrees ik, verdampt.

Iets heel anders. Wat, gezien het feit dat het coronavirus de wereld al ruim een half jaar in z´n greep houdt, op z´n minst opmerkelijk mag worden genoemd is dat er op dit moment een rijdend circus door Frankrijk trekt. In april werd de Tour de France verplaatst van eind juni naar eind augustus. Op dat moment leek het me onmogelijk dat zo´n gigantisch evenement al plaats zou kunnen vinden, en hoopte ik vooral heel erg dat het zou lukken. Ironisch genoeg is de coronasituatie in Frankrijk op dit moment veel slechter dan hij eind juni was en toch is de Tour de France van start gegaan en inmiddels al anderhalve week onderweg.

Maandag was het een rustdag in de Tour. Normaal gesproken de gelegenheid voor de renners om even te ontspannen en voor journalisten en analisten het moment om de eerste week te analyseren. Over het algemeen een saaie dag dus. De rustdag van afgelopen maandag was echter misschien wel de spannendste dag van de hele Tour. Dit had er alles mee te maken dat alle renners en stafleden werden getest op corona. Even kort de regels. Een positieve test betekent dat de renner in kwestie naar huis moet. Als twee of meer leden van een team positief testen, moet het hele team naar huis. Het kan dan bijvoorbeeld ook gaan om een verzorger of een kok. Het zou dus zomaar kunnen zijn dat er twee mecaniciens van de Nederlandse ploeg Jumbo Visma positief testen. Dan moet het hele team, inclusief Primoz Roglic, de nummer 1 in het algemeen klassement, naar huis. Wanneer er in totaal teveel positieve tests zijn afgeleverd, zal uiteindelijk de hele Tour stilgelegd worden. Het is nog onduidelijk bij welk aantal dat het geval is.

Ironisch genoeg bleek de baas van de Tour, Christan Prudhomme, positief te testen op corona, net als stafleden van vier verschillende teams. Alle renners leverden een negatieve test af, waardoor er niemand als gevolg van corona naar huis hoefde. Volgende week maandag volgt echter nog een rustdag, met dezelfde procedure. Voor vier ploegen geldt dat een tweede coronabesmetting tot gevolg heeft dat het hele team naar huis moet. Ik kan me bijna niet voorstellen dat dit daadwerkelijk gaat gebeuren, een paar dagen voordat de Tour finisht in Parijs. Stel dat Jumbo Visma naar huis moet, de ploeg van drie etappe overwinningen in de eerste week en met een kopman die op pole position ligt om de Tour de gaan winnen, wat stelt de Tour dan nog voor? Het wordt dan een afvalrace op basis van wie niet besmet raakt met het virus in plaats van wie het hardste kan fietsen. Of stel dat er in totaal vijf renners en/of stafleden positief testen, wie gaat dan de beslissing nemen om de stekker uit de hele Tour de France te trekken. De minister van sport? Macron zelf? De Tour de France is veel te belangrijk voor Frankrijk. Maar wat gaan ze doen als de volksgezondheid daadwerkelijk in het geding komt?

Bij die volksgezondheid in Frankrijk in relatie tot de Tour kun je sowieso vraagtekens zetten. Zaterdag, tijdens de beklimming van de col du Peyresourde, sprong de jonge Sloveen Tadej Pogacar weg uit de groep met favorieten voor de eindzege. Wat hij vervolgens voor zich zag op de berg was een gigantische mensenmassa. Schreeuwende mensen met vlaggen die de renners nog net niet aanraakten. Een gebruikelijk tafereel tijdens een normale Tour de France, maar niet tijdens deze. Veel mensen droegen mondkapjes maar veel ook niet of niet op de juiste manier. Pogacar maakte terecht een wegwerpgebaar richting de hysterische meute. Bij elke etappe staan er massa’s mensen dicht op elkaar bij de finishlijn. Ik vraag me eerlijk gezegd af waarom je überhaupt toeschouwers zo dicht bij de renners laat komen in deze tijd. Het zou funest zijn als een renner door een schreeuwende supporter corona oploopt en dit vervolgens door de rest van het peloton verspreid. Dan is het game over voor de Tour de France. En dat terwijl ik er net weer helemaal in zit. Het gezegde “Parijs is nog ver” is nog nooit zo toepasselijk geweest.

Parijs is nog ver

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *